بهترین و پرببننده ترین سریال های کره ای و چینی

با زیرنویس فارسی و کیفیت بسیار بالا

و قیمتی بسیار استثنائی

دستمزد بازيگران سريال يوسف پيامبر(ع) اعلام شد

 

فرج الله سلحشور در نشست خبري كه در خبرگزاري ايرنا برگزار شد،گفت:
ارقامي كه برخي افراد درباره دستمزد بازيگران اين سريال ارائه مي‌كنند كذب است و برخي به دنبال پرهزينه نشان دادن اين سريال هستند.

به گزارش ايرنا، در اين نشست خبري كه با حضور فرج الله سلحشور كارگردان، نويسنده و تهيه‌كننده فيلم، حسين زندباف تدوينگر، مجيد مير فخرايي طراح صحنه و جهانبخش سلطاني و رضا رضوي بازيگران نقش آمن هوتپ سوم و هورن هوپ برگزار شد، عوامل فيلم درباره اين سريال به بحث و گفت وگو نشستند.

سلحشور در پاسخ به شايعاتي كه در خصوص بودجه كلان سريال حضرت يوسف (ع) اعلام مي‌شود ،تصريح كرد: چهار برآورد به صدا و سيما ارائه شد كه در محدوده ‪۶‬ميليارد و ‪ ۲۰۰‬ميليون تومان تا ‪۶‬ميليارد و ‪ ۵۰۰‬ميليون تومان بود.

در مجموع بودجه تصويبي ما ‪۶‬ميليارد و ‪ ۴۰۰‬ميليون تومان بود و الباقي آن كمك ديگران بود درحاليكه بر خلاف برخي از اثار تلويزيوني كه تلورانس ( انحراف اوليه بودجه) آنها به ‪ ۶۰۰‬تا ‪ ۸۰۰‬درصد هم مي‌رسد و گاهي اوقات يك برآورد تا ‪ ۲۰‬برابر اضافه مي‌شود ولي تلورانس ما در تعيين بودجه اين سريال ‪۱۰‬درصد بود كه اين امر بسيار معقول است.

سلحشور در خصوص دستمزد بازيگران اين سريال و آمار و ارقام نجومي كه درباره آنها اعلام شده است به ايرنا گفت: برخي اصرار دارند بگويند در اين سريال مزدهاي كلان پرداخته شده است(اره آخه اسكار گرفته ). ولي بايد بگويم جهانبخش سلطاني در عرض ‪ ۵‬ماه كاركرد ‪ ۸‬ميليون تومان گرفته است و آقاي رضوي هم ماهانه يك ميليون گرفته اند(پول علف هرز اون وقت ديگه). تنها بازيگران گرانقيمت اين سريال محمود پاك نيت و كتايون رياحي بودند كه ماهانه ‪ ۳‬و نيم ميليون تومان دريافت مي‌كردند حتي كتايون رياحي كمتر ‪ ۷‬تا ‪ ۸‬ميليون در ماه قبول نمي‌كرد(مگه جنيفره با اون قيافش ... ) ولي براي اين مجموعه پذيرفت. اين ارقام در حالي است كه در سريال‌هاي ديگر بازيگران ‪ ۱۸‬تا ‪۲۰‬ ميليون تومان (‌حالا يكي اشتباه كرد شما هم بايد بكني ؟‌!)دستمزد دريافت مي‌كنند.

كارگردان سريال حضرت يوسف با اشاره به معضل دلالي نقش‌هاي اول و دوم در سينما و تلويزيون تصريح كرد: يكي از مسائلي كه در سينماي ما باب شده پرداخت هزينه براي بازي در فيلم‌ها وسريالهاست كه دلالاني هم در اين زمينه وجود دارند و نقش مي‌فروشند. نقش اول اين مجموعه آقاي زماني هم كه نخستين تجربه وي بود مزدي نمي‌گرفت و حتي خودش هم نمي‌پذيرفت ولي هديه ما (در ماههاي اول ‪۵۰۰‬هزار تومان و در انتها يك ميليون تومان) را به منظور كمك خرجي دريافت مي‌كرد و خودش مي‌دانست اين نقش چقدر ارزش دارد.

خانم زلیخا رابینسون طی اونچیزی که در بیوگرافیش آورده اصلیتی هندی ایرانی انگلیسی داره ! متولد سال 1977 هستش و در سال 2000 اولین فیلم خودش رو بازی کرده به نظر میرسه این خانم تا جایی که ممکن بوده سعی کرده هویت ایرانی خودش رو تحت تأثیر چند ملیت دیگه خودش قرار بده ولی نکتۀ جالب اینجاست که معنی اسمش در ویکیپدیا به فارسی نوشته شده

 

اسم کاراکتر این خانوم در لاست « لانا » هستش و در دو اپیزود اخیر وارد سریال شده ! در اپیزود اول حضورش تنها حضور کمرنگی به عنوان پلیسی که مسئول همراهی سعید در هواپیما است را دارد . اما در آخرین قسمت پخش شده از لاست میبینیم که به عنوان یکی از سقوط کننده های جدید حضور دارد و دیالوگی را هم با جان لاک رد و بدل می کند ! به نظر می رسد که در آینده حضور بسیار پررنگ تری در این سریال داشته باشد
 

کارنامه هنری زلیخا رابینسون

2009 - Lost as Ilana
2008 - New Amsterdam as Det. Eva Marquez
2007 - Rome, as Gaia
2007 - The Namesake, as Moushumi Mazoomdar

2004 - Hidalgo, as Jazira
2004 - The Merchant of Venice, as Jessica the Jewish money lender’s daughter
2002 - The X-Files, as Yves Adele Harlow / Lois Runce

2002 - Slash, as Suzie
2001 - The Lone Gunmen, as Yves Adele Harlow
2000 - Timecode, as Lester Moore’s Assistant
 

در پي موفقيت سريال «مرد هزار چهره» كه ايام نوروز امسال از شبكه 3 سيما پخش شد، اين شبكه تصميم گرفته ادامه اين سريال را براي پخش در ايام نوروز آماده كند. سال گذشته بود كه سادگي‌هاي يك شخصيت تلويزيوني به نام «مسعود شصت‌چي» از يك طرف و خوش‌شانسي او از طرف ديگر باعث شد كه در بين مخاطبان مشكل‌پسند اين سال‌هاي تلويزيون جا باز كند و همه به او روي خوش نشان بدهند.اين روزها گروه فيلم و سريال شبكه 3 مشغول آماده كردن سري دوم اين سريال موفق با نام مرد دوهزار چهره است. مهران مديري كه همچنان كارگرداني و بازيگري آثارش را عهده‌دار است، در روزهاي باقيمانده تا سال جديد مشغول آماده كردن اين سريال براي پخش است.بجز او بازيگران ديگري چون سيامك انصاري، پژمان بازغي، سحر جعفري جوزاني، سحر زكريا، رضا فيض نوروزي، هادي كاظمي، سپند اميرسليماني، اميد روحاني، كيهان ملكي، غلامرضا نيكخواه، محمدرضا هدايتي، شقايق جودت، فلامك جنيدي و ... به ايفاي نقش مي‌پردازند،نگارش فيلمنامه «مرد دوهزار چهره» امسال به عهده خشايار الوند، محراب قاسمخاني و اميرمهدي ژوله است.

لطفا تا باز شدن كامل عكسها کمی صبر کنید!!!
در صورتی که هر یک از عکس ها باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه Show Picture را انتخاب كنيد
براي دريافت و مشاهده تصاوير با سايز اصلي آنها را در كامپيوتر خود ذخيره (SAVE) نماييد































 

فیلم جدید و فوق العاده زیبای The Curious Case of Benjamin Button محصول 2008 با کیفیت DVDScr

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

فیلم جدید و فوق العاده زیبای Revolutionary Road محصول 2008 با کیفیت DVDScr

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

فیلم جدید و بسیار زیبای Slumdog Millionaire محصول 2008 با کیفیت DVDScr

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

---

فیلم جدید و فوق العاده زیبای Yes Man محصول 2008 با کیفیت TS

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

---

فیلم جدید و بسیار زیبای Valkyrie محصول 2008 با کیفیت CAM

 

(لینک مستقیم + Rapidshare)

 

 

---

فیلم جدید و بسیار زیبای Seven Pounds محصول 2008 با کیفیت DVDScr

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

---

فیلم جدید و بسیار زیبای Pride and Glory محصول 2008 با کیفیت DVDRip

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

---

انیمیشن جدید و بسیار زیبای Bolt محصول 2008 با کیفیت DVDScr

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

---

فیلم فوق العاده زیبای Vicky Cristina Barcelona محصول 2008 با کیفیت DVDrip

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

---

فیلم جدید و فوق العاده زیبای Changeling محصول 2008 با کیفیت DVDScr

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

---

فیلم جدید و بسیار زیبای Marley & Me محصول 2008 با کیفیت TS

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

---

فیلم جدید و زیبای Saw 5 محصول 2008 با کیفیت DVDRip

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

---

 فیلم جدید و بسیار زیبای Blindness محصول 2008 با کیفیت DVDRip

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

---

فیلم جدید و زیبای The Wrestler محصول 2008 با کیفیت DVDScr

 

(لینک مستقیم + Rapidshare + Torrent)

 

 

 

ناکامان اسکار، برندگان گوی طلایی
ساعاتی پیش (بامداد دوشنبه) برندگان جایزه گلدن‌گلاب در بورلی‌هیلز کالیفرنیا معرفی شدند
مراسم گلدن گلاب امسال سراسر شگفتی بود. آن‌هایی که از پیروزی خود مطمئن بودند، در پایان شب بی‌نصیب ماندند و به اجبار برای رقیب برنده خود شادی کردند. پس از 1 سال انتظار بالاخره این مراسم برگزار شد و فهرست برندگان گوی طلایی به این ترتیب معرفی شدند:
بهترین فیلم (درام): میلیونر فقیر
بهترین فیلم موزیکال یا کمدی: ویکی کریستینا بارسلونا
بهترین کارگردان: دنی بویل برای فیلم میلیونر فقیر
بهترین بازیگر مرد درام: میکی روک برای فیلم کشتی‌گیر
بهترین بازیگر زن درام: کیت وینسلت برای فیلم مسیر واگشتی
بهترین بازیگر مرد موزیکال یا کمدی: کالین فرل برای فیلم In Bruges
بهترین بازیگر زن موزیکال یا کمدی: سالی هاوکینز برای فیلم Happy-go-lucky
بهترین بازیگر مرد نقش مکمل: هیث لجر برای فیلم شوالیه سیاه
بهترین بازیگر زن نقش مکمل: کیت وینسلت برای فیلم خواننده
بهترین انیمیشن: وال - ای
بهترین فیلم‌نامه: سیمون بیوفوی برای فیلم میلیونر فقیر
بهترین ترانه اصلی: کشتی‌گیر
بهترین موزیک متن: آر رحمان برای فیلم میلیونر فقیر
بخش تلویزیون
بهترین سریال درام: مردان دیوانه
بهترین سریال موزیکال یا کمدی: راک‌ سی
بهترین سریال کوتاه یا فیلم ساخته شده برای تلویزیون: جان آدامز
بهترین بازیگر مرد درام: گابریل بایم برای فیلم تحت معالجه
بهترین بازیگر مرد موزیکال یا کمدی: آلک بالدوین برای فیلم راک سی
بهترین بازیگر مرد سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: پول جیاماتی برای فیلم جان آدامز
بهترین بازیگر مرد نقش مکمل سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: تام ویلکینسون برای فیلم جان آدامز
بهترین بازیگر زن درام: آنا پاکین برای فیلم خون واقعی
بهترین بازیگر زن موزیکال یا کمدی: تینافی برای فیلم راک سی
بهترین بازیگر زن سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: لورا لینی برای فیلم جان آدامز
بهترین بازیگر زن نقش مکمل سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی: لورادرن برای فیلم حکایت.

 

لطفا تا باز شدن كامل عكسها کمی صبر کنید!!!
در صورتی که هر یک از عکس ها باز نشد بر روی آن راست کلیک کرده و گزینه Show Picture را انتخاب كنيد


MickeyRourk


ColinFarrell


BruceSpringsteen


AriFolman


AlecBaldwin


rourke


wilkinsons

شغل دوم چهره‌های مشهور ایران

1- محمدرضا گلزار — کلوب زیبایی

2- بهرام رادان — کافی شاپ

3- پرویز پرستویی — کارمند دادگستری (قبلاً)

4- پژمان بازغی — فروش اقساطی خودرو

5- رضا صادقی — کافی شاپ

6- علی لهراسبی — تبلیغات

7- تهمینه میلانی — معماری داخلی

8- قاسم افشار — آهن فروشی

9- رضا کیانیان — مجسمه سازی

10-حسین زمان — استاد دانشگاه

11- یوسف تیموری — فروشگاه لوستر فروشی

12- مهتاب کرامتی — مزون لباس

13- محمد سلوکی — پیک موتوری و نمایندگی پارس

14- نیما مسیحا — کارخانه تولید واکس

15- فتحعلی اویسی — کارمند شبکه اول سیما (قبلاً)

16- لیلا حاتمی — کافی شاپ

17- محمود شهریاری — فروش اشیاء عتیقه (قبلاً)

18- بهنوش بختیاری — منشی صحنه

19- ساعد هدایتی — کارمند بیمارستان

20- رضا رشیدپور — محاسبات ساختمانی

21- امین تارخ — آموزشگاه بازیگری

22- سید محمد حسینی — معاملات املاک در امارات

23- بهرام شفیعی — ساخت و ساز

24- مریلا زارعی — تجارت

25- سیدجواد یحیوی— کشت گندم

26- علیرضا دبیر — فروشگاه شکلات

27- رامبد جوان — تبلیغات

28- مانی رهنما —- تدریس آواز و مربی دوچرخه سواری

29- مریم کاویانی — پرستار

30- نیکی کریمی — مترجم

31- شبنم قلی‌خانی — مدرس دانشگاه

32- مرتضی حیدری — سهامدار بانک

33-هرمز شجاعی مهر – سردبیر خانواده سبز

34- سیدمحمدرضا حسینیان — سردبیر زندگی ایده‌آل

35- لاله صبوری — مدیر رستوران (قبلاً)

36- حمید غلامعلی — کارمند بانک

37- رضا عطاران — آتلیه عکاسی

38- مجید اخشابی — استودیوی تولید موسیقی

39- مهرداد میناوند — معاملات املاک در امارات

40- بهاره رهنما — نویسنده

41- حسین رفیعی — آتلیه نقاشی

42- محمد نصرتی — فروشگاه لوازم صوتی و تصویری

43- پوریا پورسرخ — طراحی فضای سبز

44- شاهین آرین — تالار پذیرایی

45- سپند و کمند امیرسلیمانی — آتلیه عکاسی

46- حسن جوهرچی— تبلیغات

47- علی دهکردی — دفتر فیلمسازی

48- حمید استیلی — بوتیک

49- محمدرضا فروتن — دفتر طراحی داخلی

50- امیر تاجیک — مهندسی بدنه هواپیما (قبلاً)

51- سید جواد هاشمی — معلم

52- مریم امیرجلالی — حسابدار

53- کریم باقری — نمایشگاه اتومبیل

54- علی مصفا — کافی‌شاپ

55- مرجان شیرمحمدی — نویسنده

56- مسعود کیمیایی — مدرسه فیلمسازی

57- حمید خندان — کافی شاپ

58- داریوش مهرجویی — مترجم

59- علیرضا افتخاری — ساخت و ساز

60- اندیشه فولادوند — تجارت

61- خشایار اعتمادی — ساخت و ساز

62- نگار جواهریان — روزنامه‌نگار

63- لاله اسکندری — صنایع دستی

64- افشین یداللهی — روانپزشک

65- گلاب آدینه — کلاس بازیگری

66- محمد اصفهانی — ساخت و ساز

عکس آزاده صمدی (غزاله ) و همسرش [ October 28, 2007 ]

درباره ممنوع‌التصوير شدن محمدرضا گلزار... [ August 20, 2008 ]

گفتگوی امیر قادری با محمدرضا گلزار درباره اتفاق‌های اخیر، برنامه‌های آینده و بد و خوبی که گذشته
هزار حرف نگفته...

مجله ونيتي فير شصت و نهمين ليست سالانه خوش پوش ترين هاي دنيا را اعلام كرد. در بخش خوش پوش ترين زوج هاي دنيا، آنجلينا جولي و برد پيت به عنوان خوش پوش ترين زوج 2008 انتخاب شدند. در ليست مجله ونيتي فير، اين زوج براي دومين بار در صدر ليست قرار گرفتند و بر ديويد و ويكتوريا بكام و آشتون كوچر و دمي مور پيشي گرفتند. اين مجله نحوه لباس پوشيدن آنجلينا را هنگام بارداري ستايش كرد و به تعداد بيشماري از ظاهر شدن هاي بي عيب برد پيت بر روي فرش قرمز اشاره كرد.

هنر نزد ايرانيان است و بس. هنرمند به فردي اطلاق مي‌‌شود كه بدون اين‌كه خودش باشد، در قالب‌ها و شخصيت‌هاي مختلف، نقش‌هاي متفاوتي را ايفا كند. ايران عزيز ما از اين هنرمندان كم ندارد؛ نمونه بارز آن زهره حميدي است.
زهره حميدي بازيگر نام‌آشنايي است كه در سال 1336 در اراك متولد شد. شروع فعاليت سينمايي او بازي در فيلم «دلاوران كوچه دلگشا» در سال 1368 بوده است. مدرك تحصيلي وي ديپلم اقتصاد است.

«تكيه بر باد»، «بوي كافور»، «عطر ياس»، «شبيخون» و «عشق گمشده» از آثاري است كه زهره حميدي در آن به ايفاي نقش پرداخته است. اين بازيگر 51 ساله براي رهايي از كليشه‌اي شدن كارش، احساسات خود را در آفريدن نقش به شكل مطلوب دخيل مي‌‌داند. او پس از تشكيل خانواده، با تشويق و كمك دوستانش وارد عرصه بازيگري شد وي در ابتدا به آن كار به شكل تفريحي نگريست.

و اينك گفتگوي ما را با او بخوانيد.

در چه سالي و با چه فيلمي بازيگري را شروع كرديد؟

حميدي: در سال 1368 كار هنر را با فيلم سينمايي «دلاوران كوچه دلگشا» شروع كردم كه در اين فيلم نقش اول را برعهده داشتم و جا دارد به اين مطلب مهم اشاره كنم كه در خانواده ما فردي كه در هنر بازيگري دستي داشته باشد، وجود نداشت و فقط من بودم كه پا به اين عرصه گذاشتم.

چگونه بازيگر شديد؟

حميدي: در سال 1368 با وجود تاهل و داشتن دو دختر و دو پسر، به طور خيلي اتفاقي و تصادفي به اين عرصه وارد شدم. به دليل اين‌كه به دنبال اين حرفه بودم و دوستاني هم داشتم كه در اين حرفه مشغول بودند از جمله منيژه حكمت كه دستيار كارگردان بود. در آن زمان پيشنهاد بازي در فيلم «دلاوران كوچه دلگشا» به من داده شد و حسن هدايت هم كارگرداني اين كار را برعهده داشت و من هم بدون اين‌كه كوچك‌ترين تجربه كاري داشته باشم، آن را قبول كردم و انصافا هم كار قابل قبول و خوبي از آب درآمد.

آيا شما بدون هيچ آشنايي با اين حرفه، آن را قبول كرديد؟

حميدي: مي‌‌توان گفت از بازي صددرصد هم دور نبودم چرا كه در زمان تحصيل، در مدرسه مدام با دوستانم از جمله خانم حكمت گروه تئاتر تشكيل مي‌‌داديم و نمايش‌هاي مختلفي برگزار مي‌‌كرديم و وقتي من ازدواج كردم، از كار كردن و ادامه كناره‌گيري كردم اما خانم حكمت، آقاي آهنگراني، جمشيد شاه‌محمدي، رمضاني و... كارگردان شدند.

آيا قبل از اين‌كه اولين كار خود را آغاز كنيد، خانه‌دار بوديد؟

حميدي: خير، بعد از گذراندن آزموني به مديريت يك مهدكودك انتخاب شدم و به مدت دو سال مدير مهدكودكي خصوصي بودم و مي‌‌توانم به جرات به اين مطلب اشاره كنم كه يكي از بهترين دوران زندگي‌ام همان دو سال مديريت مهدكودك بود مخصوصا كه با كودكان معصوم و بي‌گناه سروكار داشتم. در ضمن فرزندانم هم پيش خودم بودند و با هم مي‌‌رفتيم و با هم برمي‌گشتيم.

فيلم سينمايي «دلاوران كوچه دلگشا» را با چه انگيزه‌اي بازي كرديد؟

حميدي: بعد از اين‌كه فيلمنامه را از منيژه حكمت گرفتم و مطالعه كردم، نقش را قبول كردم اما به اين قصد كه اين كار اولين و آخرين كار من خواهد بود ولي بعد از مدتي كار در جشنواره مورد استقبال قرار گرفت و از اين حرفه خوشم آمد و طبيعتا به ادامه كار تشويق شدم به اين اميد كه سالي يك كار انجام دهم، نه بيشتر. اما با توجه به حضورم در اين فيلم سينمايي، در همان سال پيشنهادهاي زيادي به من شد تا همين امسال كه كارهاي مختلف سينمايي و تلويزيوني انجام داده‌ام.

آيا به خاطر داريد كه چه تعداد كار سينمايي، تلويزيوني و تئاتر انجام داده‌ايد؟

حميدي: در حدود چهل سريال، نزديك به بيست تله‌فيلم و در حدود بيست فيلم سنيمايي در پرونده كاري‌ام از سال 68 تا امروز ثبت شده است اما تجربه تئاتر ندارم.

يعني تا به حال هيچ تئاتري را در صحنه اجرا نكرده‌ايد؟

حميدي: تا به حال هيچ تئاتري اجرا نكرده‌ام اما پارسال تصميم گرفتم در تئاتر كار كنم و عنوان هم كردم و در سال گذشته سه پيشنهاد خيلي خوب هم به من شد اما متاسفانه درگيري زيادي با مجموعه داشتم و اصلا فرصت نداشتم به موقع سر تمرين‌ها برسم و بازي در تئاتر لغو شد. اما امسال اگر خدا بخواهد و كمي هم وقت آزاد داشته باشم، تصميم دارم حتما يك تئاتر كار كنم.

با توجه به اين‌كه شما در مجموعه‌هاي تاريخي همچون «مسافر ري» حضور داشته‌ايد و مجموعه‌هاي ديگر را هم تجربه كرده‌ايد، چه تفاوتي در نحوه بازي‌ها مي‌‌بينيد؟

حميدي: تفاوت بازي‌ها را نمي‌‌توانم بيان كنم چرا كه همه اين موارد در اجرا نمايان مي‌‌شود و در حين اجراي نقش حس‌هايي كه به من دست مي‌‌دهد، نقش را پيش مي‌‌برد.

پس با توجه به كار كردن با نقش‌هاي متفاوت، با كليشه‌اي شدن بيگانه هستيد؟

حميدي: تقريبا مي‌‌توان گفت بله، چرا كه من كارهاي طنز، درام، تاريخي و... را بازي كرده‌ام و دوست ندارم يكنواخت باشم، براي همين كارهاي مختلف را تجربه كرده‌ام و فكر نمي‌‌كنم كارهايم كليشه‌اي شده باشد.

ترجيح مي‌‌دهيد چه كارهايي انجام دهيد؟

حميدي: بيشتر، كارهاي جدي را دوست دارم.

چه نوع فيلمنامه‌هايي را نمي‌‌پسنديد و قبول نمي‌‌كنيد؟

حميدي: فيلمنامه‌هايي كه بود و نبود بازيگر در فيلم تاثيري نداشته باشد بنابراين سعي مي‌‌كنم نقش‌هايي كوتاه اما تاثيرگذار داشته باشم.

به چه شكلي با گروه «پاتوق» آشنا شديد و همكاري كرديد؟

حميدي: در مجموعه‌اي به نام «يك جور ديگر» كه قرار است در قسمت‌هاي پانزده دقيقه‌اي پخش شود، مشغول كار بودم كه تهيه‌كننده پاتوق سر برنامه آمد و صحبت‌هاي اوليه صورت گرفت چرا كه در گذشته با هم همكاري كرده بوديم. قبول كردم كه در اين مجموعه ايفاي نقش كنم.

به نظر شما پاتوق با توجه به زمان پخش كه در دو زمان مختلف از شبكه اول سيما نمايش داده مي‌‌شود، تا چه اندازه توانسته مخاطبان خود را جذب كند؟

حميدي: برنامه‌هايي كه در سال‌هاي قبل، از سيماي خانواده پخش مي‌‌شدند، چون در ساعات خاصي به نمايش درمي‌آمدند، فقط زنان خانه‌دار مي‌‌توانستند آنها را ببينند اما با پخش آن بعد از اخبار ساعت نوزده، مخاطبان بيشتري را توانسته به خود جذب كند. به هر حال ساعاتي كه براي اين مجموعه در نظر گرفته‌اند، تاكنون توانسته بينندگان خود را پيدا كند.

درباره نقش‌هايي كه قرار است ايفا كنيد يا در گذشته ايفا كرده‌ايد، آيا در آفريدن نقش به بهترين نحو، خودتان هم نظراتي را ارائه داده‌ايد يا اين‌كه همان مطالب را عينا اجرا مي‌‌كنيد؟

حميدي: در مورد نقش، نظرات شخصي‌ام را هم ارائه مي‌‌دهم و در كار هم سعي مي‌‌كنم با تمامي اعضاي گروه همكاري لازم را داشته باشم. در فيلمنامه‌ها بعد از خواندن مطالب با كارگردان مسائلي را در ميان مي‌‌گذارم كه در صورت منطقي بودن، قبول مي‌‌كنند اما اين عقيده كلي را دارم كه هر فردي از گروه بايد به فكر كار خودش باشد و در كار ديگر اعضاي گروه دخالت نكند.

ماندگارترين نقشي كه ايفا كرده‌ايد، چه نام داشت و در چه فيلمي بود؟

حميدي: فيلمي بود به نام «عصيان» كه متاسفانه زياد هم اكران نشد اما آن نقش را من خيلي دوست داشتم چرا كه نمايانگر يك زن ستمديده بود و براي اجراي اين نقش سختي‌هاي زيادي را متحمل شده بودم و برايم بسيار شيرين بود.

آيا همسر شما هم در دنياي هنر فعاليت مي‌‌كنند؟

حميدي: خير، همسرم بازنشسته جهاد كشاورزي است.

پاتوق شما با كافي‌شاپ‌هاي فعلي كه در سطح شهر وجود دارد، چه تفاوت‌هايي دارد؟

حميدي: اين پاتوق به يك مكان صميمي و خانوادگي تبديل شده كه فكر نمي‌‌كنم در هر كافي‌شاپي اين اتفاق بيفتد چرا كه كارمندان پاتوق با افرادي كه وارد پاتوق مي‌‌شوند، مثل يك فاميل نزديك برخورد مي‌‌كنند كه اين كار در كافي‌شاپ‌هاي سطح شهر رواج ندارد.

آيا براي نقش‌هاي خود الگوي خاصي را در نظر گرفته‌ايد؟

حميدي: خير، براي نقش‌هاي خود الگوي خاصي ندارم و تمام نقش‌ها را با حس و احساس دروني ايفا مي‌‌كنم.

آيا تا به حال در جشنواره‌ فجر كانديدا شده‌ايد؟

حميدي: خير، اما در بعضي از فيلم‌ها انتظار داشتم كه اين اتفاق برايم بيفتد كه متاسفانه نشد از جمله فيلم «قدمگاه» كه اين هم يكي ديگر از فيلم‌هايي بود كه به نظر خودم خوب بازي كرده بودم.

در حال حاضر مشغول انجام چه كاري هستيد؟

حميدي: در حال حاضر مشغول كار خاصي نيستم اما تله‌فيلمي به اسم «چاي جوشيده» را در حال حاضر مطالعه مي‌‌كنم كه محتوايي پليسي دارد و اگر بر سر مسائل مالي به توافق برسيم، اين كار را قبول مي‌‌كنم چون از نحوه كار آقاي صادقي خوشم مي‌‌آيد.

آيا فرزندان‌تان هم در كارهاي هنري دست دارند؟

حميدي: دخترهايم كه نه، چون يكي از آنها فيزيك كاربردي خوانده و ديگري مددكاري، اما يكي از پسرانم به دنبال كارهاي موسيقي و خوانندگي است تا در آينده‌اي نزديك بتواند اولين آلبوم خود را به بازار عرضه كند.

عشق شما در زندگي چيست؟

حميدي: من مي‌‌دانم اگر بازي نكنم، مي‌‌ميرم. بازيگري را از صميم قلب دوست دارم.

1- محمدرضا گلزار --- کلوب زیبایی

2- بهرام رادان --- کافی شاپ

3- پرویز پرستویی --- کارمند دادگستری (قبلاً)

4- پژمان بازغی --- فروش اقساطی خودرو

5- رضا صادقی --- کافی شاپ

6- علی لهراسبی --- تبلیغات

7- تهمینه میلانی --- معماری داخلی

8- قاسم افشار --- آهن فروشی

9- رضا کیانیان --- مجسمه سازی

10-حسین زمان --- استاد دانشگاه

11- یوسف تیموری --- فروشگاه لوستر فروشی


12- مهتاب کرامتی --- مزون لباس

13- محمد سلوکی --- پیک موتوری و نمایندگی پارس

14- نیما مسیحا --- کارخانه تولید واکس

15- فتحعلی اویسی --- کارمند شبکه اول سیما (قبلاً)

16- لیلا حاتمی --- کافی شاپ

17- محمود شهریاری --- فروش اشیاء عتیقه (قبلاً)

18- بهنوش بختیاری --- منشی صحنه

19- ساعد هدایتی --- کارمند بیمارستان

20- رضا رشیدپور --- محاسبات ساختمانی

21- امین تارخ --- آموزشگاه بازیگری

22- سید محمد حسینی --- معاملات املاک در امارات

23- بهرام شفیعی --- ساخت و ساز

24- مریلا زارعی --- تجارت

25- سیدجواد یحیوی--- کشت گندم

26- علیرضا دبیر --- فروشگاه شکلات

27- رامبد جوان --- تبلیغات

28- مانی رهنما ---- تدریس آواز و مربی دوچرخه سواری

29- مریم کاویانی --- پرستار

30- نیکی کریمی --- مترجم

31- شبنم قلی‌خانی --- مدرس دانشگاه

32- مرتضی حیدری --- سهامدار بانک

33-هرمز شجاعی مهر – سردبیر خانواده سبز

34- سیدمحمدرضا حسینیان --- سردبیر زندگی ایده‌آل

35- لاله صبوری --- مدیر رستوران (قبلاً)

36- حمید غلامعلی --- کارمند بانک

37- رضا عطاران --- آتلیه عکاسی

38- مجید اخشابی --- استودیوی تولید موسیقی

39- مهرداد میناوند --- معاملات املاک در امارات

40- بهاره رهنما --- نویسنده

41- حسین رفیعی --- آتلیه نقاشی

42- محمد نصرتی --- فروشگاه لوازم صوتی و تصویری

43- پوریا پورسرخ --- طراحی فضای سبز

44- شاهین آرین --- تالار پذیرایی

45- سپند و کمند امیرسلیمانی --- آتلیه عکاسی

46- حسن جوهرچی--- تبلیغات

47- علی دهکردی --- دفتر فیلمسازی

48- حمید استیلی --- بوتیک

49- محمدرضا فروتن --- دفتر طراحی داخلی

50- امیر تاجیک --- مهندسی بدنه هواپیما (قبلاً)

51- سید جواد هاشمی --- معلم

52- مریم امیرجلالی --- حسابدار

53- کریم باقری --- نمایشگاه اتومبیل

54- علی مصفا --- کافی‌شاپ

55- مرجان شیرمحمدی --- نویسنده

56- مسعود کیمیایی --- مدرسه فیلمسازی

57- حمید خندان --- کافی شاپ

58- داریوش مهرجویی --- مترجم

59- علیرضا افتخاری --- ساخت و ساز

60- اندیشه فولادوند --- تجارت

61- خشایار اعتمادی --- ساخت و ساز

62- نگار جواهریان --- روزنامه‌نگار

63- لاله اسکندری --- صنایع دستی

64- افشین یداللهی --- روانپزشک

65- گلاب آدینه --- کلاس بازیگری

66- محمد اصفهانی --- ساخت و ساز

هر فیلمی که ساخته می شود موافق و مخالفانی دارد. من به این نتیجه رسیده ام که من و سینمای من دشمنی ندارد .عباس کیارستمی در نخستین جشنواره بین المللی فیلم مستند ایران شب گذشته بعد از نمایش مستند"آ،ب،ث آفریقا" گفت:هر فیلم یک شیوه نگاه کردن به سینماست.چرا باید فضایی ایجاد شود که انجام کار در آن دشوار باشد؟هر ساختی،یک موافق و یک مخالف دارد.من به این نتیجه رسیده ام که من و سینمای من دشمنی ندارد.
سینمای من شیوه نگاه کردن من است ممکن است بعضی ها از این شیوه نگاه کردن خوششان نیاید و بعضی های دیگر برعکس.هیچ نگرانی و گرفتاری با منتقدان و مخالفان فیلم های خود ندارم و اتفاقا هم از نظرات ایشان استفاده می کنم.
کیارستمی در ادامه گفت:من یک مستند ساز نیستم اما به این نیز اعتقاد دارم که فضای فیلم هایی که تا کنون ساخته ام از فضای مستند دور نیست،شاید اطلاعات کافی در این باب نداشته باشم ولی یک نوع شیفتگی و علاقه به مستند سازی دارم، زیرا از چیزهای تصنعی و میزانسن های از قبل تعیین شده به دور است.فیلمسازی در ایران برای من دشوار است ولی همین کمی امکانات برای فیلم سازان و کارگردانهای ما یکی از بزرگترین شانس هاست،چون موضوع های فراوانی که در عین حال ساده اند می توان پیدا کرد که این امکان مثلا در کشور سوئیس نیست!
وی در مورد سینمای جشنواره ای افزود:سینمای جشنواره ای،سینمای خاص است.آنها دقیقا فیلم هایی را انتخاب می کنند که توفیق عمومی ندارد این نوع فیلم ها برای سلایق خاص است،اما شاید بشود گفت:مجموع هزینه ساخت یک فیلم برای سینمای بدنه از تمام فیلم های جشنواره بیشتر می شود .اما من نه یک ریال از بودجه ایران استفاده کردم و نه بدهی دارم.
کیارستمی در مورد فیلم "آ،ب،ث"گفت:این فیلم اصلا قرار نبود به شکلی که هم اکنون است ساخته شود،این فیلم سفارشی برای سازمان یونسکو بود که شاید اگر این پیشنهاد نمی شد هیچ وقت به فکر ساخت همچین فیلمی نمی افتادم و سفر ما به آفریقا برای دیدن لوکیشن ها بود و تمام تصاویری که گرفته شد با دور بین دیجیتال خودمان بود ، بدون اینکه از قبل اطلاعی داشته باشیم که این تصاویر بعد ها قرار است به صورت مستند ارائه شود.این فیلم کاملا مستند است چون ما اصلا قصد نداشتیم چیز خاصی رو به تماشاگر القا کنیم و از هر چیز تصنعی دوری کردیم.از مستند توقع چیزی جز ثبت واقعیت ندارم

منبع: iscanews

نیکول کیدمن، بازیگر هالیوودی، با بازی در فیلم کوهستان سرد به همگان این مطلب را فهماند که بازی در اینگونه فیلم ها مایه قوت و امید است.

نیکول کیدمن با نام اصلی "نیکول مری کیدمن" 20 ژوئن 1967 در هونولولوی هاوایایی در ایالات متحده به دنیا آمد و از سال 1983 کار خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد.
نیکول کیدمن تاکنون یک بار برنده جایزه اسکار به خاطر بازی در فیلم «ساعت ها» محصول سال 2003 شده و به خاطر بازی در همین فیلم برنده جایزه BAFTA شد. وی برنده جایزه گلدن کلوپ نیز است.
وی را می توان با بازی در فیلم هایی نظیر "دیگران 2001" کوهستان سرد 2003" و "ساعت های 2002" شناخت.
مصاحبه ذیل میان این بازیگر موفق سینمای هالیوود و خبرگزاری بی. بی. سی صورت گرفته است:
مرا یکی از موفق ترین زنان سینمای هالیوود پس از "مریل استریپ و کاترین زتاجونز" می دانند.
منتقدان مرا در سن 40 سالگی بزرگترین و گران ترین زن بازیگر هالیوود به حساب می آورند. در یکی از مصاحبه هایم درمورد فیلم کوهستان سرد این مطلب را بیان کرده بودم که بازی در این گونه فیلم ها، خود باعث بزرگ شدن انسان شده و امیدواری را به وی می آموزد.
در فیلم کوهستان سرد به هنگام بازی با "جود لا" بهترین تجربه بازی خود را در یک کشور به غیر از استرالیا و آمریکا کسب کردم. بازی در کنار این بازیگر به من این طرز تفکر را داد که چگونه در موقعیت هایی متفاوت و سخت، از کوره در نروم و به بهترین نحو بازی خود را ادامه دهم. این فیلم مربوط به جنگ داخلی آمریکا، داستان ها و وقایع پیرامون آن صورت پذیرفته است.
ما برای بازی در این فیلم از شش صبح تا 7 شب کار می کردیم و به نوعی از جان مایه می گذاشتیم تا کاری بهتر تحویل دهیم. من برای بازی در این فیلم بسیار مشتاق بودم. چون بازی و کار در کنار «آنتونی میلن گلا» بسیار برایم لذت بخش بود.
در جایی از من پرسیده بودند که آیا دوست دارم در کنار کارگردانانی مانند دونالد ساترلند، مارتین اسکورسیزی و دیوید کراننبرگ کارکنم؟ و من پاسخ داده بودم که لذت بخش ترین بازی ها در کنار همین کارگردانان است.
اگر روزی به من پیشنهاد بازی در فیلم این کارگردانان داده شود، با کمال میل خواهم پذیرفت.
دوست دارم بازی در صحنه های متفاوت و متنوع با کارگردانی کارگردانان معروف را تجربه کنم و از تجربه کردن هراسی ندارم

منبع: iscanews

جیم کری را باید یکی از بزرگترین کمدین های سینمای معاصر دانست که بار دیگر توانسته است خنده را بر لبان تماشاگران سینما بنشاند.
جیم کری یکی از کمدین های مشهور است او در فیلم" دروغ گو" درنقش دروغ گویی ظاهر می شود که در دادگاه به همسر و پسر جوانش دروغ می گوید و نهایتا تمام زندگی اش دچار اختلال می شود.
از آثار جیم کری حتی پس از زمانی که او به عنوان کمدین مطرح شناخته شد، آثار غیر کمدی هم وجود دارد که از میان آن ها می توان به فیلم های" نمایش ترومن" مجستیک و آفتاب ابدی ذهنی بی آلایش اشاره کرد.
نمایش ترومن ساخته 1998، پیترویه فیلمی در حجم رسانه تلویزیون بود که کری در نقش قربانی اصلی آن بود. این فیلم اگر چه اثری کمدی نیست اما جیم کری تا جایی که از سوژه بودن خود در فیلم بی اطلاع است طراوت و پتانسیل کمدی وارش را به شکل کم رنگ به تماشاگرمنتقل می کند.
در سال 2000 جیم گری باری دیگر با بازی در فیلم" چگونه گریچ کریسمس را دزدید" توجه جهانیان را به هنرنمایی خود جلب کرد. بازی عجیب و غریب کری در نقش گریج یادآور فیلم "مسک" است با این تفاوت که در این فیلم هرگز اجازه نمی دهد جلوه های ویژه قابلیت های او را تحت تاثیر قرار دهد.
در سال 2003 جیم کری باز هم به خواستگاه اصلی اش یعنی کمدی بازگشت و در فیلم " بروس قادر" ظاهر شد. " بروس قادر" کمدی آمیخته با دست مایه های سورئال بود که جیم کری در آن حتی بازی، بازیگری توانا چون مورگان فریمن را هم تحت تاثیر خود قرار داد و توانست لحظات مرفه ای راخلق کرده و در صحنه ها عصری فراتر از فیلم نامه گام بردارد.
کری با بازی در فیلم" شوخی با دیک وجین" در سال 2005 بار دیگر به دوران طلایی آثار کمدی اش بازگشته است و به هر ترتیب آنچه مشهود است، خاطره آثار کمدی جیم کری است که به طور واضح درذهن تماشاگران سینما مانده است.

منبع: film news

«جت لی» 44 ساله بازیگر فیلم های مبارزه ای چون «معبد شائولین» و «اسلحه مرگبار 4» در مصاحبه های خود همیشه این عقیده را داشته که تنها برای زنده نگه داشتن آداب و رسوم چینی و مبارزات به سبک کشورش، در فیلم ها بازی کرده و به ایفای نقش های اکشن بسیار علاقه مند است.
«جت لی» که متولد چین است، از بزرگترین قهرمانان فن «ووشو» در ورزش های رزمی به شمار می رود و اولین مدال خود را در سن 9 سالگی در مسابقات جهانی ووشو به دست آورده است.
وی تاکنون در بیش از 30 فیلم به ایفای نقش پرداخته و تنها بازیگر هالیوودی اهل چین است که اصلیتش را حفظ کرده و در کشورش چین زندگی می کند.
وی از بازیگران بزرگ بین المللی است که در فیلم هایش از ورزش رزمی کشورش دفاع می کند و در صحنه های آن به این ورزش می پردازد و به آن اهمیت می دهد.
اولین کار معروف هالیوودی وی همراه با «مل گیبسون» یکی دیگر از بازیگران هالیوودی در "اسلحه مرگبار" وی را به شهرت رساند.
یکی دیگر از کارهای پر ارزش وی بازی در فیلم «قهرمان» محصول 2002 است.
وی معتقد است که فیلم های اکشن معمولا دارای فرمول مشخصی هستند، همانند یک کودک، تو از پدر و مادرت روش ها را می آموزی و سپس سعی می کنی که آن ها را تمرین کنی و در یادگیری کوشا باشی و بعد از آن اگر انتقامی در کار باشد، انتقامت را می گیری و شخص بد را از بین می بری.
با این حال فیلم هایی که «جت لی» در آن ها به ایفای نقش پرداخته جز پیام صلح و دوستی برای مردم تماشاگر، چیز دیگری نداشته اند.
وی در اصل از فنون شرقی به ویژه ووشو در ادای احترام به بزرگان این فن و اجرای آن در راه درست کار دیگری انجام نداده است.
وی تاکنون در نقش های منفی بازی نکرده ولی در فیلم "اسلحه مرگبار 4" برای اولین بار در کنار "مل گیبسون" این نقش متفاوت را تجربه کرد.
در گفت‌وگویی که وی با عجله Tines انجام داده بود، به این نکته اشاره کرده بود که پس از اکران این فیلم، مخاطبان و منتقدان چینی را سرزنش کردند و از اینکه در نقش منفی بازی کرده ام، ناراضی بودند ،اما به عقیده «لی» یک بازیگر خوب، بازیگری است که بتواند در هر نقشی به ایفای نقش بپردازد و خود را محک بزند.
علاوه بر این "اسلحه مرگبار 4" اولین فیلم انگلیسی زبان وی به شمار می رود که بازی در آن برایش بسیار سخت بود، چرا که تمام دیالوگ ها به زبان انگلیسی بوده و وی دچار مشکل شد، با این حال پس از اکران عمومی با موفقیت چشمگیری همراه بود.
وی در رابطه با فیلم های وسترن و غربی بر این عقیده است که تنها راه خشونت و قتل را به کودکان و نوجوانان آموزش می دهند و هیچگونه راه حلی برایش پیشنهاد نمی کنند. در حالی که وی معتقد است کارگردانان و بازیگران در شرق، به ویژه چین، مسوول ارتباطات مردمی هستند و نباید طوری در فیلم ها رفتار کنند که تاثیرات منفی بر قشر جوان بگذارند. نتیجه اخلاقی چه در طول فیلم و چه در پایان برای کارگردان و بازیگر بسیار مهم است و سعی می کنند آن را در فیلم ها بگنجانند.
با این حال"جت لی" بهترین فیلم ها و اثر گذارترین آن ها را تنها در انحصار شرق و فنون شرقی می داند و حتی الامکان سعی می کند با کارگردانان هالیوودی و اروپایی کار نکند.

منبع: اختصاصی خبرگزاری فیلم نیوز

محمد حسين لطيفي» گفت: نمي‌شود گفت به طور كامل فيلم روايت زندگي واقعي اين بازيگر است اما بخش‌هايي از «توفيق اجباري» از زندگي خود گلزار الهام مي‌گيرد.
كارگردان "توفيق اجباري" در گفت‌وگو یی در پاسخ به اين پرسش كه " تا چه حد داستان "توفيق اجباري" براساس زندگي "محمدرضا گلزار" نوشته شده است؟، گفت: نمي‌شود گفت به طور كامل فيلم روايت زندگي واقعي اين بازيگر است اما بخش‌هايي از "توفيق اجباري" از زندگي خود گلزار الهام مي‌گيرد. حتي خانه‌ موجود در فيلم كه متعلق به خود گلزار است و ما فيلم را در اين لوكيشن فيلمبرداري كرده‌ايم. البته بايد به اين نكته توجه داشت كه موضوع اصلي قصه "توفيق اجباري" ازدواج و طلاق اين آدم است درصورتي كه گلزار واقعي هنوز ازدواج نكرده و طبعا طلاق هم نگرفته است.

* دوست داشتم لزوم رعايت حرمت بچه‌هاي سينما را به تصوير بكشانم
------------------------------------------------------------------------------
آيا با توجه به نگاه جانبدارانه "توفيق اجباري" به زندگي شخصي يك بازيگر سينما، هدف از ساخته شدن اين فيلم، ارائه پاسخي تصويري به علاقمندان سوپراستارهاي سينما بوده است؟ لطيفي در اين باره مي‌گويد: درسينما و راجع به طلاق حواشي زيادي وجود دارد و هدف اصلي من از ساخته شدن "توفيق اجباري" اين بود كه كمي با مبحث طلاق در سينما شوخي كنم. ولي مرحله دوم خيلي برايم جدي بود و آن اين كه لزوم رعايت حرمت بچه‌هاي سينما را يك در قالب فيلم به تصوير بكشانم چون درجامعه، شايد عموما مردم بروبچه‌هاي سينما را يك جور ديگر ببينند و ندانند كه آنها مي‌توانند اينقدر با حجب و حيا باشند و اين كمتر قابل قبول باشد. با اين ايده، من دوست داشتم يك شرايط خوشايندي را براي هويت اين سينما ايجاد كنم تا رابطه مردم و گيشه سينما هم يك كم گرمتر شود و اميدوارم كه توانسته باشم به اين هدف نيز دست يابم.

* گلزار، عطاران و باران كوثري درحد واندازه خودشان بودند
------------------------------------------------------------------

لطيفي درمورد تاثير مشهود رضا عطاران در طنزهاي موجود در فيلم، با توجه به كارهاي موفق وي در تلويزيون گفت: دراين فيلم تمام بچه‌ها درحد و اندازه خودشان بودند. رضا گلزار، عطاران و حتي باران كوثري كه همه معتقد بودند براي نقش همسر گلزار چون babyface و سنش پايين است، شايد مورد مناسبي براي همسر گلزار نباشد ولي من معتقد بودم با چهره‌پردازي خوب محسن بابايي و بازي خوبش به نتيجه برسد و همين طور هم شد.
وي افزود: "رضا عطاران" هم يكي از بازيگران خلاق سينما و تلويزيون است وقاعدتا در "توفيق اجباري" هم اين خلاقيت‌ها خيلي به بازي ايشان كمك كرده است.
لطيفي درباره تغييرات اعمال شده در فيلمنامه پيمان عباسي و ميزان تاثيرگذاري محمدرضا گلزار و رضا عطاران درنگارش اين فيلمنامه، گفت: درهمه كارهايم همه تاثيرگذار هستند ولي همه دراندازه خودشان تاثيرگذارند. در "توفيق اجباري" طرح اصلي و خط اصلي را پيمان عباسي نوشت و كار را تحويل من داد، اين كه از آنجا به بعد اين فيلمنامه چقدر دستخوش تغييرات شده، برمي گردد به من و عباسي و الان اين فيلمنامه به نظر من در تيتراژ كاملا متعلق به آقاي عباسي است. حتي بدون تيتري با عنوان "بازنويسي پيمان عباسي". البته اين را همه مي‌دانند كه محمدحسين لطيفي زياد خودش را درقيد و بند فيلمنامه نمي گذارد و من همواره، سعي مي‌كنم با انرژي بچه‌هايم سر صحنه كار را پيش ببرم.

* هيچگاه طبق پيش‌بيني‌ها فيلم نساخته‌ام
----------------------------------------------

"لطيفي" در بخش ديگري از این گفت و گو در اين زمينه كه چرا پس از موفقيت فيلم "روز سوم" در زمينه سينماي دفاع مقدس، به سمت كارگرداني اين فيلم رفته و دست به تكرار موقعيت موفق خود در جشنواره بيست و پنجم نزده است، گفت: من چنين روندي در كارنامه فيلمسازي خود نداشته‌ام و مگر دفعات قبل، طبق پيش‌بيني مردم و كارشناسان فيلم يا سريال تلويزيوني با مضامين حادثه‌اي، دلهره‌آور، معناگرا و... ساخته بودم كه اين بار چنين اتفاق بيفتد؟
وي در اين زمينه گفت: واقعيت اين بود كه "توفيق اجباري" بايد يك سال و نيم پيش ساخته مي‌شد و پروانه ساخت آن را در اختيار داشتم اما تهيه كننده آن (سيد كمال طباطبايي) به‌خاطر ساخته شدن مجموعه "صاحبدلان" و فيلم "روز سوم"، به طور موقت كنار كشيد تا من در مقطعي آن كارها را بسازم و به هر حال، ساخته شدن اين فيلم جزو تعهدات قبلي من بود كه بايد سال گذشته اين اتفاق مي‌افتاد و من نيز، خود را متعهد مي‌ديدم كه "توفيق اجباري" را براي آقاي طباطبايي كه به خاطر من توليد اين پروژه را متوقف كرده بود، بسازم.

* خودم را يك امپرسيونيسم مي‌‌دانم
----------------------------------------

وي در زمينه توليد "توفيق اجباري" و فاصله اندك آن با اكران عمومي، گفت: پس از بيست و پنج سال تجربه در سينما اين اجازه را پيدا كردم كه در يك سال دو اكران داشته باشم و از اين بابت خدا را شاكرم.
لطيفي افزود: راستش من آدمي هستم كه نمي‌توانم پشت اكران بمانم. اگر كاري را بسازم و يك سال بعد اكران شود، اصلا حالم بد مي‌شود!
وي گفت: معتقدم فيلم بايد در لحظه و زمان خودش بتواند با مردم ارتباط برقراركند و اين يك روند مطلوب و خوشايند است. بنابراين همه تلاشم را مي‌كنم و برخلاف عقيده عده‌اي ا ز همكاران كه معتقدند فيلم بايد خيلي ظريف و دقيق كار شود، من خودم را در فيلمسازي يك امپرسيونيسم مي‌شناسم و معتقدم وقتي از دور به راش‌هايي در كنار هم قرار مي‌گيرند، نگاه مي‌كني و لذت مي‌بري، اين احساس خوشايند از دريافت آني تعيين كننده است.
لطيفي درباره تاثير توليد فيلم‌هايي از جنس "توفيق اجباري" دررونق گيشه‌ سالن‌هاي سينما گفت: اين دست فيلم‌ها، حداقل 80 الي 90 درصد تاثيرگذار هستند. پنجشنبه شب من "توفيق اجباري" را با مردم در سينما ديدم. به نظرم فيلم آنها را راضي كرد واميدوارم اين روند ادامه پيدا كند، زيرا بدون تبليغ و تيزر تلويزيوني، بيلبورد خياباني و... فيلم در دومين روز نمايش، يك سئانس فوق‌العاده پر از تماشاگر در سينما آفريقا داشت كه همين مرا به وجد آورد واميدوارم كه در اين مقطع بتواند به مجموعه سينماي ايران و به ويژه اقتصاد اين سينما كمك كند.
وي اظهار داشت: بالاخره ما نياز داريم كه مردم را وارد "فضاي فيلم ديدن" كنيم وبازار غيرمجاز سي دي را بشكنيم.

* آشتي مردم با سينما را بايد با فيلم‌هاي مفرح شروع كنيم
-------------------------------------------------------------

لطيفي گفت: آقاي ضرغامي چندي پيش به اين نكته اشاره كرد كه: فيلم ديدن مراسم دارد. من عقيده دارم بايد به فيلم اهميت دهيم، بچه‌هايمان با ما همراه شوند، به سينما بيايند تا باهم و دور هم باشيم و فضاي زيبايي را به‌وجود بياوريم كه اين روند را قاعدتا بايد با فيلم‌هاي مفرح شروع كنيم.
لطيفي به فارس گفت: درباره فيلمسازي من در زمينه طنز و كار جدي من هميشه به اين نكته اشاره كرده‌ام كه اگر ما تولد بچه‌ما را درپيش داشته باشيم، مداح دعوت نمي‌كنيم و يا اگر مجلس فوت پدربزرگمان باشد از مطرب كمك نمي‌گيريم چون اين دو مقوله كاملا از هم جدا هستند.
وي گفت: من اگر بخواهم فيلم‌هاي دفاع مقدسي كار كنم با اندازه‌ها و استاندارهاي آن سعي مي‌كنم خود را وفق دهم و اگر بخواهم طنز كار كنم با استاندارهاي طنز كار مي‌كنم. "توفيق اجباري" هم يك فيلم طنز بود و در حال و هواي يك كار طنز، بايد ارزيابي و بررسي مي‌شد. اين بود كه تمام تلاشم را كردم تا دراندازه‌هاي كار كمدي و طنز، بتوانم با بيننده همراه شوم.
وي تاكيد كرد: اينگونه هم نيست كه موفقيت "توفيق اجباري" موجب شود كه در ادامه هم فقط در اين زمينه كار كنم. شايد كار بعدي من، يك كار مذهبي باشد و اصلا نمي‌دانم كه در آينده قرار است چه نوع فيلمي بسازم.
كارگردان "توفيق اجباري" در مورد اهميت‌ تنوع ژانر در كارهاي سينمايي و تلويزيوني خود و لزوم رعايت چنين ديدگاهي براي پرهيز ازتكرار، گفت: اين روند با آگاهي كامل بوده است. يعني من با آگاهي كامل وارد "توفيق اجباري" شدم زيرا احساس مي‌كردم دوست ندارم در يك فضا و حال و هواي فيلمسازي باقي بمانم. راستش من حاضر نيستم هيچ دو سريال يا فيلمي را پشت سرهم با يك مضمون انجام دهم، مگر آن كه از نوع "صاحبدلان" باشد.

منبع: fars

بيش از يک دهه است که نام ايرج طهماسب و حميد جبلي روي سر در و پرده سينما در کنار و به دنبال هم مي آيد. هرجا يکي از آنها حضور دارد، نام ديگري هم ديده مي شود. رفقاي خوب سينماي ايران پس از تجربه بسيار موفق «کلاه قرمزي» که از صفحه تلويزيون به پرده سينما راه يافت، فعاليت شان را در کنار هم ادامه داده اند و اندک اندک به زوجي سينمايي بدل شده اند که وجوه مشترک شان ويژگي هاي متفاوتي را به کارهاي آنها داده است. با اينکه طهماسب و جبلي پيشنهادات فراواني براي بازيگري در فيلم هاي مختلف دارند، اما ترجيح مي دهند حداکثر سالي يک بار روي پرده ديده شوند و بيشتر در سايه حرکت کنند. شايد يکي از دلايل محبوبيت اين دو نفر در ميان مخاطبان سينما هم همين کم ديده شدن شان باشد. خانواده ها اصلي ترين مخاطب فيلم هايي بوده اند که طي اين سال ها با مشارکت اين دو رفيق سينمايي توليد شده است. از طرفي همه ساخته هاي آنها هم فروش خوبي داشته و توانسته اند جواب خوبي از مخاطب خود بگيرند. در اين ميان شايد عروسک هاي دوست داشتني و به يادماندني کلاه قرمزي و پسرخاله نقطه عطف کارنامه هنري ايرج طهماسب و حميد جبلي باشد. خيلي ها منتظرند بار ديگر شيرين کاري هاي دو شخصيت عروسکي محبوب را روي پرده سينما تماشا کنند. وقتي در جايي از گفت وگو از طهماسب سراغ کلاه قرمزي را مي گيرم، سکوت مي کند و حتي اشک در چشمانش حلقه مي زند. هر دوي آنها ترجيح مي دهند در اين باره سکوت کنند و از دلتنگي شان براي عروسک هايشان چيزي نگويند. گفت وگو با ايرج طهماسب و حميد جبلي کار ساده يي نيست. تا سوالي را نپرسي جوابي نخواهي شنيد و جواب سوال ها هم تا حد امکان مفيد و مختصر است. با وجود اين، زوج متفاوت سينما تازه در پايان مصاحبه و با ضبط خاموش حرف شان گل کرد و انگار با خيال راحت گفت وگويي ديگر را آغاز کردند...

***********************************************


چرا اينقدر در سينما کم کار هستيد؟، هر دوي شما در دهه 80 تنها در چهار فيلم بازي کرده ايد و حتي در دهه هفتاد هم چندان پرکار نبوده ايد...

جبلي؛ ما در دهه هشتاد بيشتر درگير مراحل توليد فيلم از قبيل نوشتن، کارگرداني و حتي پخش فيلم بوده ايم. در طول اين سال ها مدام درگير توليد و کار در سينما بوده ايم و فقط اين نبوده که مثلاً دو ماه مشغول فيلمبرداري يک فيلم باشيم. در دهه هفتاد هم در يک دوره يي مشکلاتي داشتيم و به ناچار کم کار شديم.

طهماسب؛ تماشاگر دوست دارد ما را به عنوان بازيگر زياد روي پرده ببيند ولي واقعيت اين است که کار بازيگري ما در اين سال ها کم شده و بيشتر درگير کارگرداني و توليد در سينما بوده ايم.

- اين کم کاري از روي علاقه و به خواست خودتان بوده است؟

طهماسب؛ نه. از علاقه که ناشي نمي شود. شايد بيشتر به خاطر حساسيت روي کار باشد. هرقدر ميزان حساسيت را نسبت به کار، تماشاگر و محتوا بالاتر ببري، زمان بيشتري هم روي توليد محصول گذاشته مي شود. حتي آرزوي ما اين است که ساخت و توليد يک فيلم چند سال طول بکشد و وقت ببرد و نتيجه اش هم دستيابي به يک استاندارد قابل قبول در سينما باشد.

- فکر مي کنم پيشنهادهاي زيادي از بيرون براي کار داشته باشيد. چرا فقط فعاليت خود را محدود به کار در صحرا فيلم کرده ايد؟

طهماسب؛ وقت نمي شود کار ديگري انجام بدهيم.

- آيا اين کم کاري و گزيده کاري شما را مي توان يک ترفند براي کمتر ديده شدن و در نتيجه پرهيز از تکراري شدن براي تماشاگر دانست؟

طهماسب؛ نه. فقط وقت نمي شود. همين. اگر وقتش را داشتيم حتماً بازي مي کرديم.

- يعني اين را قبول نداريد که کم ديده شدن شما يکي از دلايل اصلي موفقيت تان است؟

طهماسب (خطاب به جبلي)؛ من که همچين فکري نمي کنم. شما چطور؟

جبلي؛ ما به اين علت کم کار نبوده ايم. البته اين هم مي تواند باشد. هنرپيشه يي که به صورت مداوم ديده مي شود، هر شب روي آنتن تلويزيون است يا سه فيلم از او پشت سر هم اکران مي شود، ديگر طبيعتاً تماشاگر آنقدر مشتاق به ديدنش نيست و خب وضعيت او با بازيگري که هر سال فقط يکي دو کار انجام مي دهد، خيلي تفاوت دارد.

- يعني شما واقعاً در طول سال هيچ فرصتي براي بازي در فيلم ديگري نداريد؟

جبلي؛ وقتي ما فيلمنامه مي نويسيم حدود شش هفت ماه از وقت مان گرفته مي شود. مثلاً سال گذشته شش ماه روي فيلمنامه يي کار کرديم و آن را به مرحله پيش توليد هم رسانديم اما فيلم به توليد نرسيد. خب اين کاري است که هيچ جا ديده نمي شود و به حساب نمي آيد. همه اين زمان صرف شده را به حساب بيکاري يا کم کاري ما مي گذارند ولي ما در واقع به شدت مشغول کار بوده ايم.

- خودتان از اين نوع کار کردن راضي هستيد؟ فکر نمي کنيد بعد از گذشت چندين سال کارنامه تان به لحاظ بازيگري تنوع زيادي نداشته باشد؟

جبلي؛ اتفاقاً فکر مي کنم نقش هاي مان در کارهايي که خودمان انجام داده ايم تنوع داشته...

- اما از نظر کار با کارگردان هاي ديگر و بازي در فيلم هايي از جنس متفاوت تر چطور؟، مثلاً آقاي جبلي دو تجربه با مرحوم علي حاتمي دارند يا چندين کار با آقاي جوزاني داشته اند...

جبلي؛ چرا آن هم جالب است و مي تواند باشد...

طهماسب؛ من زياد بازيگر نيستم...

- فکر کنم شما (طهماسب) در مجموع فقط در 16 فيلم بازي کرده ايد...

طهماسب؛ بله. من اصولاً زياد بازيگر نيستم و تمايل زيادي به بازي کردن ندارم. بيشتر به کار توليد علاقه دارم و دوست دارم بنويسم و کارگرداني کنم.

- پس چرا «رفيق بد» را خودتان نساختيد و فقط در آن بازي کرديد؟

طهماسب؛ مي خواستم بعد از مدتي فارغ از دغدغه ها فقط بازي کنم. اينقدر در اين سال ها جبلي فقط بازي کرده بود و من حسرت خورده بودم، گفتم اين بار طوري عمل کنيم که من يک مقدار با خيال راحت بازي کنم... (خنده جبلي)

- يک فيلم چه پروسه يي را در صحرا فيلم براي توليد طي مي کند؟

طهماسب؛ شيوه ساده يي دارد. يک ايده مطرح مي شود، مدت ها راجع به آن فکر مي شود و بعد طرح فيلمنامه شکل مي گيرد. در مرحله آخر هم يک نفر فيلمنامه نهايي را مي نويسد.

- اينکه چه کسي فيلمنامه نهايي را بنويسد چطور و بر چه اساسي معلوم مي شود؟

طهماسب؛ گاهي آقاي جبلي فيلمنامه را مي نويسد و گاهي هم من. بستگي به حس و موضوع کار دارد و اينکه به روحيه کدام يک از ما نزديک تر باشد.

- براي توليد برنامه ريزي خاصي داريد؟ چرا فقط در سال فقط يک فيلم توليد مي کنيد؟

جبلي؛ خب ما بخش خصوصي هستيم و توانايي آن را نداريم که همزمان چند فيلم توليد کنيم. بايد فيلم اکران شود تا بتوانيم با برگشت سرمايه اش، فيلم بعدي را به توليد برسانيم. واقعيت اين است که ما با پولي که از سينما برمي گردد، فيلم بعدي را مي سازيم.

- طرح و ايده اوليه «رفيق بد» چه زماني شکل گرفت؟ چقدر بعدتر از «زير درخت هلو»؟

طهماسب؛ قبل از « زير درخت هلو» بود. ما تعداد زيادي طرح در دفتر داريم که بايگاني شده و موجود است. اين هم يکي از آن طرح ها بود. طرح اوليه ماجراي دو زنداني بود. با افراد مختلفي هم براي کار صحبت کرديم و نتيجه يي نگرفتيم. سرانجام به آقاي عباس احمدي مطلق پيشنهاد داديم و کار شکل گرفت. «رفيق بد» از نظر ايده و فکر، طرحي قديمي است و به گذشته بازمي گردد ولي اجرايش جديد است.

- فکر نمي کنيد اين طرح هاي بايگاني شده و آرشيوي کمي براي توليد قديمي شود و تاريخ مصرف شان بگذرد؟

طهماسب؛ از نظر ما داستان يک فيلم ازلي - ابدي است. اما يک فيلم بايد به گونه يي ساخته شود که عمري طولاني داشته باشد. ما همه تلاش مان را مي کنيم که اجراي کار استاندارد باشد و شکلي کلاسيک داشته باشد. در نهايت هم مي خواهيم فيلمي بسازيم که در هر زماني بتوان آن را نشان داد و تماشا کرد. به همين دليل هم به سراغ موضوعات روزنامه يي نمي رويم که تاريخ مصرف داشته باشند.

- چطور شد آقاي احمدي را براي کارگرداني انتخاب کرديد؟،

جبلي؛ آقاي احمدي از دوستان قديمي ماست و پيش از اين هم سابقه همکاري با همديگر را داشته ايم. البته ايشان مدتي ايران نبودند. وقتي به ايران برگشتند، دقيقاً به همان علتي که شما مي گوييد ما هميشه فقط با گروه خودمان کار مي کنيم، فکر کرديم که اين بار يک نفر ديگر کارگرداني «رفيق بد» را برعهده بگيرد. به همين خاطر قرار شد آقاي احمدي اين فيلم را بسازند.

طهماسب؛ شايد يک نکته ظريفي که اينجا وجود دارد اين است که من سال ها دلم مي خواست در يک فيلم فارغ از دغدغه هاي اجرايي و توليد بازي کنم. اين فرصت بسيار مناسبي براي من بود. من به آقاي جبلي پيشنهاد دادم که کارگرداني را به شخص ديگري واگذار کنيم تا اين شرايط به وجود بيايد. البته قبلاً هم چنين تجربه يي را در فيلم «عينک دودي» با آقاي لطيفي داشتيم.

- فيلمنامه چطور شکل گرفت؟

طهماسب؛ شيوه ما کار گروهي است و از مرحله شکل گرفتن ايده تا درآمدن طرح و نوشتن فيلمنامه همه در جريان کار هستيم و روي آن نظارت مي کنيم.

- سه فيلم آخرتان با اينکه مضموني طنزآميز دارند، اما هرکدام داراي يک ويژگي خاص هستند. در «خوابگاه دختران» طنز با وحشت آميخته مي شود، در «زير درخت هلو» موضوع مرگ و معنويت به ميان مي آيد و در «رفيق بد» شاهد يک کمدي با بستري اکشن و حادثه يي هستيم...

جبلي؛ بله اين مساله با برنامه ريزي قبلي بوده است. ما نمي خواهيم صرفاً يک کمدي خانوادگي توليد کنيم. براي ما ذائقه تماشاگر بسيار مهم است. شايد سال ها فيلمي مانند «خوابگاه دختران» ساخته نشده بود و بعد از اين فيلم بود که شکل هاي ديگري از آن هم تجربه شد. يا مثلاً در «زير درخت هلو» مساله مرگ به صورت ديگري بيان مي شود و به قول شما يک قصه تراژيک در قالبي طنزآميز بيان مي شود. در «رفيق بد» هم يکسري مسائل جدي مطرح مي شود و در عين حال ظاهر فيلم هم تا حدودي شاداب است که تلخي ماجرا گرفته شود.

طهماسب؛ به هرحال ما هم تابع شرايط جامعه هستيم. در جامعه ما بعضاً مناسبات تلخ و اتفاقات ناگواري وجود دارد. وقتي مي خواهي فيلم بسازي اين تلخي ها ناخواسته وارد مي شوند و ديگر نمي شود داستان هاي شنگول براي تماشاگر ساخت. ديگر تماشاگر دوست ندارد اين گونه فيلم ها را ببيند و مي خواهد در سينما شاهد تصويري از زندگي خودش يا مشابه آن باشد. تلاش ما هم شبيه سازي زندگي مردم است و اگر تلخي و کدورتي در قصه وجود دارد، به منبع الهام ما مربوط مي شود.

- تيپ و ظاهر شما (طهماسب) در «رفيق بد» بعد از سال ها تغيير کرده است. در اين سال ها فقط با قيافه هميشگي تان بازي کرده ايد اما در اين فيلم علاوه بر گريم نوع گويش هم عوض شده است. اين تيپ و قيافه پيشنهاد خودتان بود؟،

طهماسب؛ پيشنهاد همه بود. ما در همه موارد گروهي عمل مي کنيم و همه در کار دخيل هستند. در لباس، گريم، طراحي صحنه و... گروهي تصميم مي گيريم.

- اين نوع کار گروهي تصميم گيري را سخت نمي کند؟،

طهماسب؛ کار جمعي امکان بيشتري براي رسيدن به محصول بهتر فراهم مي کند. وقتي با عقل جمعي تصميم گيري شود، احتمال خطا کاهش پيدا مي کند.

- بالاخره بايد يک نفر حرف آخر را بزند و تصميم نهايي را بگيرد...

طهماسب؛ همان عقل جمعي تصميم نهايي را هم مي گيرد. يعني بعضي وقت ها حرف خوب را آقاي جبلي مي زند، گاهي آقاي احمدي يا مثلاً آقاي لطيفي. واقعاً اين جور نيست که کسي حرف آخر را به صورت مطلق بزند. آن حرفي که درست تر است را بالاخره يک نفر مي زند.



گفتگو از مهدي طاهباز

منبع: etemaad

اين روزها همه بهنوش بختياري را به عنوان يكي از بازيگران موفق سريال‌هاي طنز مي‌شناسند.
او پيش از بازيگري، به‌عنوان منشي صحنه در سينما فعاليت داشت اما الان چند سالي است كه در اكثر كارهاي مهران مديري به ايفاي نقش مي‌پردازد.
او با شيطنت‌هاي خاصي كه دارد، يكي از محبوب‌ترين چهره‌هاي سريال چارخونه است. به همين بهانه با او گفت‌وگويي انجام داده‌ايم.

**************************************************************************

به نظر مي‌رسد به سـريـال‌هاي نـودشبي خيلي علاقه داريد چون بيشتر در اين نوع كارها بازي كرده‌ايد.
بي‌علاقه نيستم. بازي در سريالي كه بتواند ظرف مدت 3-2 ماه مخاطب عام داشته باشد، به طوري كه همه با آن ارتباط برقرار كنند و بازيگرها هم خودشان را با مردم تطبيق دهند، خيلي شيرين است؛ مخصوصا اگر طنز باشد. اين روزها مردم كارهاي كمدي و مفرح را بيشتر مي‌پسندند.

نقش پرستو در سري جديد «چارخونه» چقدر تغيير مي‌كند؟
تغيير كه ... خب، راستش به قصه‌هايي كه مي‌نويسند، برمي‌گردد. هرچند سري جديد، ادامه همان كار قبلي است و قرار نيست تغيير چنداني داشته باشيم؛ بنابراين نقش من هم خيلي تغيير نمي‌كند.

به نظرتان طنز «چارخونه» خنده‌دار است؟!
خوشبختانه تا به ‌حال اكثر نظرها مثبت بوده، مردم سريال را دوست دارند و از اينكه ادامه پيدا كرده، خوشحال هستند. مي‌توانم بگويم 70 درصد مردم «چارخونه» را دوست دارند. البته ما عادت داريم رودرروي هم حرف‌هاي خوب بزنيم اما به نظرم «چارخونه» يك كار خانوادگي – اجتماعي شاد است؛ يك سريال شبانه قابل قبول.

ايده «اين اعصاب منه» يا همان لرزش دست‌ها از خودتان بود؟ مي‌خواهم بدانم در كار شما چقدر بداهه وجود دارد؟
من خودم شخصا خيلي بداهه بازي مي‌كنم؛ لرزش دست‌ها، ترساندن اطرافيان و ... معمولا چاشني‌هايي كه به صورت ذاتي دارم، به نقشم اضافه مي‌كنم؛ قاعدتا اين كار به باورپذيربودن نقش كمك مي‌كند. به‌هرحال نصف كار ما در لحظه اتفاق مي‌افتد.

چقدر اهل مطالعه هستيد؟
كتاب‌خواندن تنها تفريح من و تنها كاري است كه به من آرامش مي‌دهد. معمولا چند كتاب را با هم دست مي‌گيرم. به تازگي «مترجم دردها» نوشته جومپا لاهيري را تمام كرده‌ام؛ نويسنده مورد علاقه‌ام است. «بادبادك‌باز» خالد حسيني را هم دوباره خواندم؛ 3-2 سال پيش اين كتاب را خوانده بودم اما چون مي‌خواستم اثر جديدش – هزاران خورشيد درخشان– را شروع كنم، گفتم بد نيست دوباره سري به كتاب قبلي‌اش بزنم.

گفتگو از پریچهر باقری

منبع: hamshahri

اردلان شجاع کاوه بازيگر مجموعه هاي هفتگي تلويزيون با اولين حضور در مجموعه طنز شبانه موفق به جذب مخاطب شد.شجاع کاوه برخلاف ديگر بازيگران مجموعه هاي طنز شبانه نوع ديگري از بازي در تلويزيون را در «چارخونه» ارائه داد.با او درباره کارنامه کاري و سريال در حال پخش «چارخونه» گفت و گو کرديم.

---
**************************************************


-مي خواهيد گفت وگويمان را با يک معرفي کوتاه شروع کنيم؟

بله، من تئاتر را از شش سالگي شروع کردم. در واقع 15 سال قبل از شروع فيلم بايکوت من کار آماتوري مي کردم. بايکوت را بعد از سه مرحله امتحان عملي شروع کردم و بعد از آن سه فيلم در حوزه هنري کار کردم؛ بايکوت، هراس و گذرگاه. تا الان حدود بيست سال است که خدمت مي کنم و در 56 کار در رل هاي اصلي بازي کردم. بازي در تلويزيون را من با سريال هشت بهشت شروع کردم.

-شما در کارهاي قبلي تان معمولاً نقش هاي جدي را بازي مي کرديد، چطور شد که بازي در يک مجموعه طنز نود قسمتي را پذيرفتيد؟

من دو اصل را پذيرفتم؛ يکي گسترش مخاطب و ديگري هم شيريني انتقاد از طريق طنز. در مباني تراژدي در واقع آمده که شما با اشتباه قهرمان دچار آرامش مي شويد و تسکين پيدا مي کنيد. در کمدي اين اشتباه اين قدر سهمگين نيست. در تراژدي معمولاً بزرگان دچار اشتباه مي شوند اما در کمدي مردم عادي اشتباه مي کنند و اين خيلي کمک مي کند. به دليل مردمي بودن کار کمدي از قديم الايام تا الان ما مي توانيم راحت تر مخاطبانمان را انتخاب کنيم و پاي اجرا نگه داريم. من هميشه براي مخاطب احترام قائل بودم، اين اصل در درجه اول برايم مهم بود و دوم از لحاظ تکنيک کار. من بسيار دوست داشتم کار کمدي انجام بدهم. تکنيک که عرض مي کنم بخشي اش از خلاقيت در لحظه و کاربرد کلمات است که بازيگراني که کار روزپخش دارند و در واقع به سرعت آنتن نياز دارند و صاحب اين تکنيک هستند، اين مهارت فيزيکي را دارند اما بخشي هم بايد اضافه شود که مهارت انديشه يي است، چرا، چگونه و چه وقت از گويش کلام براي رساندن پيام متن بايد استفاده کرد در واقع بخش دوم به بداهه برمي گردد. بداهه عبارت است از عملي بودن کار قبلي که با انگيزه يا انگيزش آني در لحظه انتخاب مي شود براي پيشبرد رويداد. در واقع رويداد يا اتفاق بايد ارجح قرار گيرد. ما بايد فکر کنيم در هر سکانس يا پلاني چه فکري، چه پيامي مستتر است و بعد آن را بيان کنيم. اين در بازيگري خيلي مهم است و آرزوي هر بازيگري است که بتواند از اين تکنيک يعني دخل و تصرف در کلمات و بداهه گويي درست و بجا استفاده کند. البته اين بداهه گويي در يک جو خلاق، يعني يک محيط آرام، آزاد و عاري از فشار و خب با توجه به سرعت پخش بخشي از جو خلاق بايد به تلاش يا تجربه بچه ها سپرده شود که خوشبختانه گروهي که داريم کار مي کنيم صاحب اين تجربه هستند. اما اينها را من عرض کردم براي اينکه بگويم اگر بر مبناي مسائل تجربي و علمي بخواهيم نگاه کنيم، کار طنز، کار سختي است و بايد تلاش مضاعف کرد. به نظر من کار کمدي به دليل طيف وسيع مخاطبانش بسيار ارزشمند است.

-از تجربه کار کردن با سروش صحت کارگردان بگوييد.

من سروش خان را خيلي دوست دارم به لحاظ سني خب من بزرگ تر از سروشم ولي به لحاظ تجربه کاري و حضور حرفه يي اش برايش احترام قائلم، فوق العاده روابط عمومي اش خوب است، فوق العاده باهوش است. يک کارگردان وقتي بتواند بنويسد، وقتي بتواند بازي بکند، گام هاي موفقيت را طي مي کند.

-مجموعه تلويزيوني چارخونه قرار است که مجموعه طنزي در نقد رفتارهاي اجتماعي باشد و شخصيت هايش نمونه شخصيت هايي باشند که در جامعه ما وجود دارد، با توجه به اين مساله در مورد ويژگي هاي اجتماعي و روانشناختي نقش فرزاد صحبت کنيد.

ببينيد فرزاد يکي از جوان هاي امروز جامعه ايران است و من جوان هاي ايراني را مهربان مي بينم. فرزاد به لحاظ نمودار و شخصيت روانشناسي، نمونه يي که من قبل از کار کردن با آقاي سروش صحت صحبت کردم و نمودارش را پيدا کردم اولين ارجحيتي که دارد شخصيت نمايشي اش است. شخصيت نمايشي اولاً دوست دارد جلب نظر بکند. ببينيد مدام گل مي گيرد، وقتي وارد خانه مي شود مدام تعريف مي کند. حين اين تعريف کردن، در ديگران ايجاد ملاطفت و مهرباني مي کند و نظر ديگران را به خود جلب مي کند. در نتيجه همسري که با اين آدم زندگي مي کند نبايد حسادت بکند يعني اگر در جمعي مي بينيد با دو خانم دارد صحبت مي کند، با خواهرش يا مادرش صحبت مي کند حمل بر اين نيست که بخواهد کاري کند که پرستو ديده نشود. او دوست دارد موقعيتش را حفظ کند. در کنار اين شخصيت، يک وجه ديگري به نام شخصيت مراقب دارد، نسبت به جزئيات بسيار حساس است، خيلي وظيفه شناس است. وقتي مي رود در محيط اداري با دقت پرونده ها را نگاه مي کند، واقعاً دوست دارد مراتب عالي اداري را طي کند. در کمدي ما يک دفعه اين کار را مي کنيم، حالا فاصله يي را مي گذاريم، کسي سفارشش را مي کند و اين مي شود مدير اداره و مي آيد محيط اداره را مديريت مي کند، مديريتي که در واقع در قالب روابط او با منصور در يک فضاي فانتزي مي بينيم. يعني يک کنتراست، يک پارادوکس، چيزي موازي يک داستان اصلي جامعه را کمدي دنبال مي کند که بايد انسان ها وظيفه باشند، حالا اگر شد شخصيت نمايشي باشند ايجاد جلب نظر کنند، ايجاد محبت کنند، وقتي عصباني مي شوند بلافاصله بعدش هم خوشحال بشوند. اين يکي از خصوصيات شخصيت نمايشي است. اينها آن روانشناسي شخصيتي است که براي فرزاد در نظر گرفتيم.

-اين صفاتي که گفتيد گاهي با رگه هايي از موذي گري همراه مي شود.

نه، قرار بود اين اتفاق بيفتد، اما الان اصلاً اين طور نيست، مهربان بودن، به دليل تکراري بودن و روزمره بودنش متاسفانه در بيان نمي گنجد اما فرزاد در رفتارش اين را نشان مي دهد. فرزاد يک فرد وظيفه شناس است و يکي از خصوصيات وظيفه شناس اين است که از مهارت هاي ديگران براي پيشرفت خودش استفاده مي کند ولي اين بد نيست. فرزاد يک جوان ايراني است که دوست دارد پيشرفت کند.

-شخصيت فرزاد در واقع حاصل همفکري و گفت وگوي شما با سروش صحت بوده، درست است؟

بله، از قبل از عيد که قرار بود من به گروه ملحق بشوم و فکر مي کنم جزء نفرات اول بودم که قرارداد بستم، بر همين اساس تکنيک روانشناسي شخصيت آمديم جلو. من کار کمدي نکرده بودم اما با سروش درباره ويژگي هاي اين شخصيت صحبت کردم و بعد از اينکه سروش درباره شخصيت و تعريفش از شخصيت فرزاد صحبت کرد من حتي از او خواستم بگذارد من نمودارم را بکشم. وقتي نمودار شخصيتي ام را درآوردم سوالات را جواب دادم. نمودار که عرض مي کنم واقعاً نمودار است. مثل نمودار اقتصاد، هيچ فرقي هم نمي کند، هنر يک بخشش علم است. آن نمودار که کشيده شد آن افقي و عمودي که در شخصيت پيدا کرديم آن فرزادي که مد نظر ايشان بود با تحليلي که داشتيم خوشبختانه به توافق رسيديم.

-يعني الان شخصيت فرزاد همان طوري که مي خواستيد از کار درآمده؟

بله، من تلاش خودم را مي کنم، بيشترش زحمات خود سروش است، معمولاً بازيگر يک برگ کوچک از يک درخت است، همه عوامل زحمت مي کشند و هرپلاني که مي گيرم ثمره زحمات يک گروه است و هدايت کننده اين گروه آقاي صحت است که به او تبريک مي گويم.

-بازيگران مجموعه چارخونه اغلب بازي هايي را که در مجموعه هاي طنز قبلي داشتند تکرار مي کنند، اما نقش شما در مجموعه خوب ديده مي شود، اگر يک مجموعه طنز ديگري کار کنيد ممکن است اين اتفاق براي شما هم بيفتد؟

خواهش مي کنم کلمه تکرار را در مورد بچه ها به کار نبريد بگوييد استفاده از مهارت هاي قبلي فيزيکي شان. اين کلمه متاسفانه ايجاد عبث بودن مي کند. کلمه تکرار با روزمرگي است. اول اين اصل را بپذيريم همه ما اين روزمرگي را داريم نمي توانيم توقع داشته باشيم از اردلان تکنيکي را که مخاطب از آن خوشش آمده کنار بگذارد و چيز تازه يي را براي ارائه کشف کند. معمولاً بچه ها از مقبوليت مردم استفاده مي کنند و اکثر آنها بسيار پرتوان هستند. چون بچه ها را دوست دارم و به آنها احترام مي گذارم. وقتي ديدم يکي، دو تا اين نقد را نوشتند نپذيرفتم. ما در اين کار شخصيت ها را براساس روانشناسي اجتماعي و روانشناسي شخصيت پيش مي بريم و اگر اين روانشناسي شخصيت ادامه پيدا کند همان طور که با آقاي صحت صحبت کرديم و براي قسمت هاي بعدي قرار است اين سوال شناسي را دنبال کنيم.

-باز هم مجموعه طنز کار مي کنيد؟

اگر دوباره بخواهم کار کمدي انجام بدهم دوست دارم به ادبياتش نزديک بشوم، اين کار بسيار سختي است من مي دانم بچه هاي نويسنده کار سختي دارند و بازيگرها بايد کمک کنند. يک تکنيک بازيگري براي تحليل روانشناسي شخصيت لازم است.

گفتگو از مهسا رضوي

منبع: etemaad

تهیه‌کننده فیلم سینمایی "قرنطینه" بازی رضا عطاران را در این فیلم بسیار متفاوت و در حد یکی از بخت‌های دریافت سیمرغ بلورین در جشنواره فیلم فجر امسال می‌داند.
محمد نشاط درباره روند تولید این فیلم گفت: "حدود 10 درصد از فیلمبرداری "قرنطینه" باقی مانده و تاکنون همه بازیگران اصلی فیلم جلو دوربین رفته اند. بهروز افخمی هم همزمان تدوین را شروع کرده که تاکنون حدود 35 درصد از کار به پایان رسیده است. افخمی با وسواس تدوین می‌کند، اما قول کار را به موقع به پایان برساند."

وی با اشاره به نقش و گریم متفاوت عطاران و خاطره حاتمی در "قرنطینه" گفت: "به جرات می‌گویم این نقش متفاوت‌ترین کار عطاران خواهد بود و همین تفاوت موجب شده او با توجه به کوتاهی نقش آن را بپذیرد. عطاران به قدری قدرتمند و توانا ظاهر شده که در صورت راهیابی فیلم به بخش مسابقه جشنواره یکی از بخت‌های اصلی دریافت سیمرغ بلورین خواهد بود. حاتمی هم بسیار متفاوت در این فیلم بازی کرده است."

"قرنطینه" نخستین ساخته سینمایی منوچهر هادی است که در آن بازیگرانی چون حمید گودرزی، افسانه بایگان، رضا رویگری و نیوشا ضیغمی بازی دارند. این فیلم مضمونی اجتماعی دارد و بر مبنای فیلمنامه مشترک سعید دولتخانی و هادی جلو دوربین رفته است.

منبع: خبرگزاری مهر

احمد ميراحسان:....«و.و.» گفت؛ دو ساعت تماشاي تخم پرنده ها پدرمان را درآورد، گفتم؛ اون چيزيش نشد. چون دروغ ميگه و اصلاً وارد سالن نشد وگرنه موفق مي شد با همان تماشاي تخم ها، ساعتي از شر دوزخ زبانش آسوده بشه و از خودش بپرسه چطور به اين سادگي يک شاهکار....

«ک.ک.» گفت؛ از نظر تو مگر عباس کيارستمي جز شاهکار هم مي سازه؟... خواستم يک حرف عصباني کننده، لوس و کاملاً مخرب بزنم، گفتم؛ هر صد سال يه آدم پيدا مي شه که جز شاهکار هيچي نسازه. حافظ، ميرعماد، داوينچي، سزان، پيکاسو، برسون، رمبو و... براي من اينطورند. البته ذهن هاي خيلي پيشرفته که براي آنان حرف اول و آخر جهان همان نقد اثباتي است و گفت وگوي وجودي ارواح خبيثه و آثار رذيله و جهان باطني نگاه هاي وحدت گرايي که مي آفريند و تماشا مي کند حرف مفت است و استتيک و خرد انتقادي بورژوايي پايان جهان است، از اين راز سر درنخواهد آورد. مي دانستم از اين بهتر نمي شود عباس آقا را داغان کرد. راستش درست وقتي اين حرف ها را مي زدم در همان حال داشتم فکر مي کردم که من از «پنج» بيشتر از تخم پرنده ها و نامه توي بطري ها به وجد مي آيم و به نظرم مي رسيد کيارستمي متوجه نيست که يک مجازي سازي و ساخته شدگي و واقع نمايي کلاسيک و روايت و داستان سازي است که با گوهر يکه نگاه و شيوه بي شيله پيله او و به خصوص توقع فرمال ما از نامه تصويري جور درنمي آيد و اين يعني نقد نهان،

و به خود مي گفتم او يک آوانگارد ضدآوانگارديسم است و... و اين همه محصول تماشاي دو فيلم آخر عباس کيارستمي بود. برنامه«6«25» آخرين اثر کيارستمي را به نمايش گذاشته است. در واقع «6«25» نام هفته نمايش فيلم هاي مستندي است که خانه سينما اين روزها برگزار مي کند و چهارشنبه هفته گذشته ويژه نمايش «نامه ها»ي عباس کيارستمي و ويکتور اريس بود و ناصر صفاريان از من خواسته بود بررسي و گفت وگو پيرامون اين فيلم ها را به عهده بگيرم و من خبر داشتم که کيارستمي به سبب مشکل قادر به شرکت نيست. وقتي درست ساعت 25/5 از لاهيجان به تهران رسيدم و وارد خانه سينما شدم ديدم سالن پر است و در حاشيه دو طرف سالن پشت به پشت ايستاده اند و جمعيت سرريز کرده است از در سالن سينما به بيرون و راهرو و حياط خانه سينما پر شده و صفاريان مانده چه کنيم و کاملاً پيدا بود که چه بايد کردي در کار نيست و گفتم ناگزير بايد جلسه گفت وگو و بررسي را حذف کرد و معلوم بود تصميم همين بوده و قرار شده يک سانس ديگر هم فيلم ها را نشان دهند و در نتيجه به تماشاگران اعلام شد سانس بعد هم نمايش فيلم تکرار خواهد شد و معلوم و طبيعي بود همه راضي بودند و تنها دو نفر سراغ سرنوشت سخنراني را گرفتند،

اعلام شد کساني که سرپا ايستاده اند، مي توانند بعد از پايان اين وعده به جاي سخنراني فيلم را با وضع راحت و آسوده تري به تماشا بنشينند. ولي همه آناني که در سالن بودند ترجيح دادند همان طور ايستاده فيلم ها را ببينند و من هم دوست داشتم با وجود ديدن «نامه ها» مثل آنها تمام مدت ايستاده فيلم را ببينم و ديدم؛ به رغم آنکه روز پيش تر به لاهيجان رفته بودم و چند ساعت بعد برگشته بودم و خسته بودم لذت بردم. البته سانس دوم سالن پر بود ولي لزومي نداشت که تماشاگران ايستاده فيلم ببينند و همه نشسته بودند ليکن شور و حال تماشاي فيلم در صف انبوه ايستاده، تجربه يي است که سال ها برايم رخ نداده بود.

---

تماشاگران، تمام «نامه ها» را در سکوت تماشا کردند. وقتي نوبت به تخم مرغ ها رسيد که به طور باورنکردني يک تکرار تمام نشدني بود از تماشاي سه تخم پرنده و ضربه هاي امواج و... (و در عين حال هيچ لحظه يي از فيلم تکرار لحظه پيشين نبود) در پايان براي موجي که آخرين تخم پرنده را با خود برد يا تخم مرغي که با موج رفت ابراز احساسات طنز آميزي کردند و... اما تخم شکسته بود و مرگ آمده بود ولي آيا تخم پرنده واقعاً شکسته بود؟

براي اولين بار از خودم پرسيدم واقعاً چرا؟ چرا کساني اين سينما را دوست ندارند، اما هر بار با کنجکاوي مي آيند و در سکوت کامل تا آخر فيلم هاي کيارستمي را پي مي گيرند و باز وقتي از آنها مي پرسند فيلم ها چطور بود مي گويند اين هم شد سينما؟

راز اين ناتواني در ترک فيلم ها و نديده انگاشتن شان ضمن عدم خشنودي از اين شيوه فيلمسازي در چيست؟

اگر اين آثار ساده اين همه بد است که مخالفانش مي گويند و هيچ ندارد و هر کس مي تواند آنها را بسازد، پس چرا هر جا که اين فيلم ها نشان داده مي شود و هر جا کيارستمي حضور دارد ساعت ها سالن مشحون و سرشار از جمعيت نشسته و ايستاده مي شود؟ آيا اين يک بيماري نيست؟ اين يک آسيب روانشناختي آدم هايي است که به کيارستمي چشم و گوش مي دوزند و نمي توانند از او چشم بپوشند؟ آيا شعبده يي در کار است؟ آيا اين همان جادوي نام و بردگي مردم ما نسبت به ناموري است؟ آيا کساني که نسبت به يک نام آنقدر حساسيت دارند که چشم هايشان ناتوان از تماشا و ذهن شان بسته بر روي تامل جدي است، قادرند معناي اين پديده را درک کنند؟

شايد هيچ يک از اين گمان ها و بدگماني ها از راستي برخوردار نباشد و بلکه همين گونه باشد که حدس زده شد. اما مي خواهم بگويم وقتي نوبت تامل بر پديده هاي هنري و اجتماعي و... مي رسد قرار نيست اهل تفکر و جست وجو هم عاميانه به تلقي هاي دم دستي و سطحي و حرف بي پايه، گردن نهند و در نتيجه طبيعتاً به دنبال فهم ژرف تر و استدلال واقع بينانه گام برمي دارند.

حال هر آدم مطلع از تاريخ آفرينش هنري مدرن، مي تواند به اين پديده دوباره بينديشد و در پي درک پديده هاي مشابه و معناي آن برآيد. در تاريخ هنر همواره جريان ها و پديده هايي که فراتر از کاراکتر توليد فردي و کليشه يي، راه هاي نويي را با قدرت منحصر به فرد پيشنهاد کرده اند داراي اين ويژگي بوده اند.

حقيقت آن است که نه تنها هنر عباس کيارستمي بلکه هر سبک و کار مدرنيستي بي سابقه، پيشتاز، يکه و داراي کاراکتر عادت ستيز و مقابله با نظم مستقر زيبايي شناختي، که در عين حال يک ماجراجويي نامضبوط و خامدست نبوده بلکه برعکس غنا و درخشش و نگاه ويژه و منطق آفرينش نو و بنيانگذارانه يي داشته، دچار همين وضعيت شده است. يعني پاره يي به شدت با آوانگارديسم آن همگن و همراه بوده اند و از جان و دل تحسينش کرده اند، زيرا در آن شجاعت و تغيير راه سپري شده و افق و تجربه نو، مستتر مي ديده اند و از نوآوري و عمق نگاه تازه اش لذت برده اند و عده يي عادت کرده به قواعد کهنه و رايج و کليشه ها و با ذهني محدود و بدون تلاش براي تقرب به جهان نوع اثر هنري، يا اساساً ناسازگار با تجربه و عناصر سبک نو همان گونه که حق شان بوده دوستش نداشته اند و هر جا نشسته اند عليه آن داد سخن داده اند. در ميان کساني که با تجربه بديع و جديد امکان توافق نيافته اند از همه جذاب تر آن گروهي بودند که ضمن عادت به قواعد رايج و در نتيجه عدم امکان نزديکي به تجربه نو، در عين حال قادر نبوده اند از آن چشم بپوشند. هر بار توبه کرده اند که ديگر اثري از عباس کيارستمي را نبينند و هر بار با هر نمايش تازه عهد شکستند و بالاخره کار به آنجا کشيد که در حالي که مدام از خود مي پرسيدند آخر اين هم شد سينما؟ پس اتفاق و کشمکش و ماجرا و فضاي احساساتي و تعليق و غيره کو؟ و باز نمي دانند مي نشينند، مي ايستند و کار را تا پايان مي بينند و چه تماشاگران مطلوب و دلخواهي هم هستند.

مخالفان حيرت زده امپرسيونيست ها، کوبيست ها، سوررئاليست ها، اکسپرسيونيست هاي انتزاعي، آبستره گرايان، پست ميني ماليست ها وووو... از جلوي چشم رژه مي روند. و مي انديشم راستي سينماي کيارستمي چه جادويي دارد که با آنکه همه جوان هايي که ولو يک بار دوربين به دست گرفته اند مي انديشند مي توانند مثل او فيلم بسازند و سينمايش را دوست ندارند با اين وصف با هر کار نو مشتاق و با چشمان کاملاً باز به سالن نمايش هجوم مي آورند، تا آخر سرپا مي ايستند و نمي دانند چه چيزي در اين فيلم ها آنها را همانطور سر پا نگاه داشته است. راستي چه چيز؟

در فاصله دو سانس گفتم گويي هر گفت وگويي پيرامون فيلم هاي اين چند بي گفت وگو بيهوده و حتي خيانتکارانه است. در واقع جادوي سينماي تجربي عباس کيارستمي جادويي است که ريشه در 1- بداعت

2- بداهت 3- سلاست 4- طبيعت سادگي ناب و رويکرد کيارستمي به سوي ذات امر واقع (و نه واقع گرايي مکانيکي) و 5- نگاه يکتا و ويژه و مکاشفه آميز کيارستمي دارد. اين همه گرد مي آيد در چيزي ساده يا چيزي ساده اين همه را گرد مي آورد و سبک و فرم و محتوا را يکپارچه و يک کاسه و متناسب مي کند و آن چيزي نيست جز قدرت بسيج خلاق و هنرمندانه و نو يک نگاه به زبان سينما در متن دوست داشتن بسيار و تمام نشدني و دروني و از عمق جان طبيعت و اجزاي آن، تماشاي غافلگير کننده و غيرمترقبه و داراي شخصيت و قدرت کشف اين اجزاي طبيعت و طبيعت زندگي (خود انسان هم از خاک برآمده و درخت خواهر او است) به وسيله کيارستمي سبب مي شود همه کساني که فيلم هاي او را آگاه و ناآگاه تماشا مي کنند متوجه يک «آن»، يک شعله و گرماي دروني و يک نيروي زنده و يک جان شيفته در هر چيزي شوند که چشم هاي کيارستمي و دوربينش آن را مسح کرده است. کيارستمي مسيح وار به اشياي مرده و عادت شده و طبيعت بي جان و انسان دلمرده و مکرري که براي ما در تصاوير وجود دارند، هستي و حيات نو و جذاب و قابل تامل مي بخشد. اين سادگي سهل و ممتنع همه چيز را حذف مي کند، ما را متمرکز به تماشاي خود رويداد زندگي مي کند و در عين حال به گونه يي حافظ وار يک لايه معنوي عميق برمي سازد و به پا مي دارد.

---

نامه هاي کيارستمي و دو فيلم تخم ها و پرنده ها دقيقاً داراي همين ويژگي هاست که برشمردم. آيا لازم است اهميت مثلاً فيلم تخم ها را که در معرض امواج توفاني بالاخره نابود مي شوند همراه با زندگي ايمن و خردمندانه پرنده هاي نهان شده در سوراخ حتماً تاويل کنيم تا به لذت پنهان در تماشا دست يابيم؟ يا اين فيلم ها است که در سادگي شان عمق و در پيشتازي آنها عنصري ضداليتيسم نهفته است؟ در حقيقت جذابيت کار کيارستمي محصول روحيه آوانگارديستي فيلم ها است؛ آوانگارديسمي که خود خويشتن را نفي مي کند و در حصار عجيب و غريب بودن صرف اسير نمي ماند، در حصار اليتيسم و پيچيدگي نخبه گرا گرفتار نمي شود و با روحيه هنر قرن بيست و يکمي جايي که همگانيت پسامدرن و يکتايي گره مي خورد زاده مي شود، و مي کوشد به اوج سادگي و منطق ديدن بي واسطه جهان اطراف دست يابد. «نامه ها» و دو فيلم آخر کيارستمي دقيقاً داراي اين مشخصه ها هستند،

چرا از يک آوانگارد ضدآوانگارديسم حرف مي زنم؟

آوانگارديسم دوره بندي مختلفي دارد. نخست همچون شبح مدرنيسم بي پروا، همچون آن افق آينده يي که مرزهاي محتاط را مي شکند و با تخطي و شجاعت زير پا نهادن گذشته به سوي فردا و پس فرادها پر مي گشايد ظاهر شد و در وهله نخست مبشر دگرگوني بنيادين نظام موجود بود. پيشتازي در دوره آغازين مدرنيته و انقلاب کبير فرانسه و تا انقلاب 1848، صرفاً مفهومي انقلابي و سياسي داشت. جمهوريخواهي و سوسياليسم سن سيموني همچون برداشتي آوانگارد از زندگي اجتماعي رخ مي نمود و سپس نوبت به مارکس و نگاه او رسيد و انقلابات پرولتاريايي که به قول مارکس راهي آوانگارد براي تغيير جهان بود و به هيچ وجه به انقلاب گذشته مديون نبود و يکسره در گسست از آنها قرار داشت. بعد از انقلاب 1848 و تا کمون پاريس و تا جنگ جهاني اول، آوانگارديسم از انقلاب ها به حوزه هنر نقل مکان کرد. حال هنر پيشتاز، هنر خواهان دگرگوني بود، فاوست گونه، بودلري، رمبويي، ستاينده کمون پاريس و درون خود انقلابي و سرشار از بداعت و نوآوري و پيشگامي که با اکثريت کاري نداشت، با سليقه مردم و عوام و عامه کاري نداشت، بلکه با جنون و ستيز با عادت هاي عمومي کار داشت. آوانگارديسم قرن نوزدهمي هنوز با ايده انقلاب درآميخته بود.

دوره سوم دوره سرخوردگي از سياست است؛ آوانگارديسم به هنر ناب توجه مي کند و از پيوند با جريان هاي سياسي و انقلابي سر مي خورد، همه ماجراهاي آوانگارديسم در اين دوران و ارتباطش با قدرت تا ظهور پست مدرنيست ها و نفي آوانگارديسم و در واقع ظهور يک آوانگارديسم ضدآوانگارد و يک پاپ آرت يا ميني ماليسم يا کانسپچوال آرت رها شده از اليتيسم و نخبه گرايي و پيچيده نمايي و... وضع پارادوکسي نويي براي آوانگارديسم به وجود مي آورد.

آن سرخوردگي روشنفکران تن داده به کليشه هاي حاکم از هنر کيارستمي و در عين حال ناتواني شان از نديده انگاشتن اين هنر و آن توفيق جهاني اين سينما که حيرت برانگيز براي اينان است و علتش را در نمي يابند، محصول همين سرشت بديع و توام با بداهت يک آوانگارديسم ضدآوانگارد بودن است که در کيارستمي به اوج مي رسد. «نامه ها» داراي همين ويژگي است.

---

«نامه ها» به صورت نامه هاي جداگانه به نمايش در آمدند، هر بار يک نامه / فيلم ديجيتالي و سپس نمايش باز و بسته شدن ويدئو بر پرده و ليد و فيلم/ نامه آن ديگري.

ظاهراً اين نامه ها، در نقطه امتناع يا ناممکني نامه نگاري مکتوب و کلام محور و آغاز نامه نگاري بصري ديجيتالي و فيلميک دو عاشق طبيعت شکل گرفته است. تاثير سينماي کيارستمي بر ويکتور اريس کاملاً مشهود است. چينش نامه ها به گونه يي است که ما ابتدا موضوعي را دنبال مي کنيم و سپس به نامه هاي ماقبلش مي رسيم. اين چينش يک تعليق و کنجکاوي بصري به وجود مي آورد که گره آن هر بار با نامه بعدي حل مي شود. مثلاً ما اول فيلم چوپان اريس ديديم که درباره چوپان کيارستمي است که پيش از فيلم اريس ساخته شده و ما بعد فيلم کيارستمي را مي بينيم و در واقع ابتدا پاسخ نامه بعد خود نامه را دنبال مي کنيم.

جدا از اين، فيلم ها حاوي دو نگاه است؛ نگاه ايراني و نگاه اسپانيايي. گاه نگاه ايراني حاوي يک حکمت سرزنده است، نظير «بهي» که به دست چوپان ايراني مي رسد (در مقابل «بهي» که در فيلم اريس از شکوفه زاده مي شود و تا از درخت مي افتد و مي پوسد) يا برعکس گاه حاوي يک نگرش انتقادي به فرهنگ ما است. مثل نامه يي که اريس در بطري گذاشته و هر بار به وسيله افراد اسپانيايي يافته، اما به دريا برگردانده مي شود و برعکس ماهيگيران ايراني که شيشه را مي يابند، مي شکنندش و قبل تر ما نتيجه اين کنجکاوي و رها شدن نامه در پي اين تجسس و بر باد رفتن و بالاخره امحايش را ديده ايم.

بايد گفت ويژگي تخطي، مخالفت با عادت عمومي و يک نگاه ويژه در همه اين فيلم هاي ساده با آشنازدايي نيرومندي درآميخته است. حرکت دوربين روي پوست گاو که ما را به تماشايي ديگر دعوت مي کند و چون نقشه يک جهان است تا برسد به نماي کامل گاو در علفزار که مبين همين تامل، آشنازدايي و دعوت به دوباره نگريستن است. آن معناپردازي ضمني که در پس چنين تماشاي ساده يي رخ مي دهد امکان تاويل بيکران به وسيله مخاطب را در خود دارد و اين تاويل حق اوست و فيلم، خود را به هر بيننده وا مي سپرد که ادامه اش دهد، باز بسازدش و به سادگي بدان معنا بخشد.سنجش تحمل تماشا در تخم ها، که ظاهراً به ناتوراليسمي با يک گوهر فرماليستي نزديک مي شود، هيچ نيست مگر تجربه به تماشا نهادن آنچه که حدس زده مي شود و ايجاد کشش براي چيزي که ظاهراً هيچ کششي نمي تواند ايجاد کند و...

---

نکته مهم در اين فيلم ها، تفاوت ذات امر واقع با واقع نمايي و امر ساختگي و مجازي با رويداد طبيعي است. دغدغه پرسش از خود فيلم چندي است گريبان کيارستمي را رها نمي کند و اين طبيعي ترين رفتار براي فيلمساز طبيعت گرا و طبيعت دوستي است که دوست دارد به واقعيات تجربه شده و زنده پيرامون خود بپردازد. سينماي کيارستمي هرگز وام دار يک سبک و لو سبک خود نمي ماند و از سبک يک قالب منجمد نمي سازد اما حتي وقتي او کاملاً به نمايش و مجاز رو مي کند در ذات تجربه او جست وجوي حقيقت دروني انساني نهفته است در واقعي ترين شکلش. زمان نمايش «شيرين» آخرين فيلم بلند کيارستمي درباره اين مجاز واقعي تر از هر واقعيت سخن خواهم گفت.

منبع:etemaad

فيلم سينمايي توفيق اجباري با دو جين ستاره هاي پرطرفدار سينما و تلويزيون مي رود که رکورد فيلم اخراجي ها را در فروش سينماي ايران بشکند.
اين فيلم که بدون تبليغات چنداني شروع شد، روز به روز بر تعداد تماشاگرانش افزده شده و با گذشت ?? روز از اکران آن حدود 190ميليون تومان فروخته است، چيزي حدود 22 ميليون در روز.

به جز فيلم اخراجي ها، فروش روزانه فيلم هاي نسبتا پرفروش نيز بيش از 10 ميليون تومان در روز نبوده است که آن هم با گذشت مدتي از اکران، روزبه روز افت پيدا کرده است.

برخي از منتقدان سينما، فروش خوب توفيق اجباري را به فال نيک گرفته اند، اما گروهي ديگر بر اين عقيده اند که فروش بالاي چنين فيلم هايي نشان تسلط سليقه تلويزيون بر سينما دارد وچهره هاي محبوب تلويزيوني گيشه سينما را نيز اشغال کرده اند.

بحث درباره علت هاي جذابيت چنين فيلم هايي در سينماي ايران مهم است و احتمالا مي توان با پژوهش چنين علت هايي به راهي ميان بر دست يافت که هم فيلم، ويژگي هاي هنري اش را حفظ کند و هم جذابيت هاي گيشه اي اش را.

با اين همه براي ورود کارگرداناني چون محمدحسين لطيفي که فيلم هاي خوبي در کارنامه اش دارد، به چنين حوزه هايي نمي تواند توجيه مناسبي جز گيشه و فروش پيدا کرد. اين روزها کارگردانان نام آورتري نيز به بازيگران پولساز سينماي ايران روي آورده اند و گلزار اگر چه چندان بازيگر خوبي نيست، اما بازيگر پولسازي به شمار مي رود.

او در فيلم توفيق اجباري بخشي از زندگي گلزار بازيگر جوان و مردم پسند را مدنظر قرار داده است و با آگاهي از جذابيت گلزار در ميان جوانان راهي در دل مخاطبان باز کرده است.

همزمان با نمايش فيلم، پخش خبري مبني بر اين که فيلم در خانه شخصي گلزار گرفته شده است، بر جذابيت هاي اثر افزود. علاقه مندان اين ستاره جوان که يکي از چهره هاي پرطرفدار سينماي ايران است و نشريات زرد به زندگي او توجه ويژه نشان مي دهند، به هواي آگاهي از زندگي شخصي اش به سينما کشانده است.

در توفيق اجباري، همسر محمدرضا گلزار به خاطر سوء تفاهم هايي که هميشه در زندگي اش با آن روبه رو بوده و بخش زيادي از آن به خاطر شهرت همسرش ايجاد شده است، او را ترک مي کند.




اين اتفاق با اتفاق ديگري همزمان مي شود و دختر يکي از بستگان از خارج وارد ايران مي شود و همين به سوء تفاهم ها دامن مي زند تا در پايان داستان هر دو به اشتباه خود پي مي برند و فيلم تمام مي شود.

موضوع موضوعي تکراري و بسيار ساده است. کارگردان با روايتي خطي و سياه و سفيد و قرار دادن پايان خوش و قابل پيش بيني نشان داده است که در اين فيلم دنبال چه نوع سينمايي بوده است.

لطيفي در اين فيلم با انتخاب دو بازيگر امتحان پس داده تلويزيوني با همان شخصيت و همان طرز بيان تلاش کرده است که به جذابيت کار بيافزايد.

انتخاب محمدرضا گلزار به عنوان بازيگر و انتخاب بخشي از زندگي او نيز غير از گيشه منظوري نمي توان برداشت کرد. هر چند کارگردان، طلاق را به عنوان موضوع محوري فيلمش اعلام مي کند، اما موضوع محوري خود گلزار است.

لطيفي در اين باره مي‌گويد: "در سينما و درباره طلاق حواشي زيادي وجود دارد و هدف اصلي من از ساخته شدن "توفيق اجباري" اين بود که کمي با مبحث طلاق در سينما شوخي کنم. ولي مرحله دوم خيلي برايم جدي بود و آن اين که لزوم رعايت حرمت بچه‌هاي سينما را يک در قالب فيلم به تصوير بکشانم، چون درجامعه، شايد عموما مردم بروبچه‌هاي سينما را يک جور ديگر ببينند و ندانند که آنها مي‌توانند اينقدر با حجب و حيا باشند و اين کمتر قابل قبول باشد. با اين ايده، من دوست داشتم يک شرايط خوشايندي را براي هويت اين سينما ايجاد کنم تا رابطه مردم و گيشه سينما هم يک کم گرمتر شود و اميدوارم که توانسته باشم به اين هدف نيز دست يابم."

او همان طور که مي گويد تلاش کرده است حرمت محمدرضا گلزار را رعايت کند، اما همه فيلم و فيلمنامه و بازي ها در خدمت مطرح کردن گلزار به عنوان يک آدم بسيار خوب است.

با اين وجود بازي گلزار در اين فيلم چندان تعريفي ندارد و بيش از اين که بازي اش مورد تو.جه قرار بگيرد، چهره او مورد توجه قرار مي گيرد.

در کنار چهره جذاب گلزار او عوامل ديگري را نيز به خدمت مي گيرد که عنصر تلويويون به عنوان يک عنصر شاخته شده در اين فيلم بسيار مهم است. در اين فيلم فرض بر اين گرفته شده است که بيننده، بيننده تلويزيوني است.

منبع: هنر

امسال بيش از 100 فيلم از 30 كشور جهان در جشنواره آسياپاسيفيك به رقابت پرداختند كه نهايتا دو فيلم <اتوبوس شب> و <خون‌بازي> از ايران به ترتيب جايزه بزرگ داوران و جايزه بهترين كارگرداني را از آن خود كردند. البته درخشش ايران در اين جشنواره به اينجا ختم نشد و هومن بهمنش هم جايزه بهترين فيلمبرداري را براي فيلم <آن سه> دريافت كرد.


در كنار اينها حضور جعفر پناهي كارگردان شناخته شده ايراني در مقام داور، حال و هواي ديگري به اين جشنواره بخشيد. جعفر پناهي در بازگشت از استراليا، در گفت‌وگو با اعتماد ملي از سفر خود به اين كشور، جايگاه جشنواره آسياپاسيفيك، آينده اين جشنواره و همچنين فعاليت‌هاي اخير فيلمسازي خود گفت.


پناهي و آسياپاسيفيك


جشنواره آسياپاسيفيك از معدود جشنواره‌هايي است كه در آن فيلم‌ها به نمايش درنمي‌آيند بلكه بعد از انتخاب از طريق كميته انتخاب فيلم از سوي داوران قضاوت مي‌شوند و از ميان آنها فيلم‌هاي برتر معرفي و انتخاب مي‌شود. اين اولين دوره جشنواره‌اي است كه در استراليا برپا مي‌شود. از ميان حدود يكصد فيلمي كه به كميته انتخاب ارسال شده بود 34 فيلم به عنوان نامزد بخش‌هاي مختلف معرفي شد. پنج داور كار قضاوت اين فيلم‌ها را بر عهده داشتند؛ داوراني از انگليس، كره جنوبي، هند، چين به همراه جعفر پناهي از ايران. پناهي درباره حضور فيلم‌هاي ايراني در اين جشنواره مي‌گويد: <تقريبا همه فيلم‌هاي ايراني جزو كانديداهاي اصلي بودند. استقبال ديگر اعضاي هيات داوري از <اتوبوس شب>، <خون بازي> و <آن سه> خوب بود و از اين سه فيلم خوششان آمد.>


او البته معتقد است رقباي قدرتمندي براي بازيگران و كارگردانان ايران در سطح آسيا وجود دارد. وي در اين باره مي‌گويد: <با اينكه همه فيلم‌هاي ايراني جزو كانديداهاي اصلي بودند و ايراني‌ها اكثريت آرا را به دست آوردند اما نمي‌توان همه جايزه‌ها را به سينماي ايران داد. براي مثال در بخش بهترين بازيگر زن باران كوثري مورد توجه بود، اما رقيب او دو يون جون از كره كه نخل طلا‌ي امسال كن را برده، توانست برگزيده نهايي شود. در زمينه سينماي كودك هم فيلم رمضاني تا مراحل آخر به رقابت پرداخت؛ با اين حال اين شبهه وجود داشت كه آيا مي‌توان فيلم او را فيلم كودك قلمداد كرد يا نه؟> ‌


اين كارگردان ايراني كه سابقه حدود 30 داوري در جشنواره‌هاي مهمي چون ونيز، لوكارنو، استانبول و... را در كارنامه دارد، حضور خود در هيات داوران جشنواره آسياپاسيفيك و تاثير اين حضور را در موفقيت فيلم‌هاي ايراني بي‌تاثير مي‌داند و مي‌گويد: <حضور من در هيات داوري جشنواره آسياپاسيفيك تاثيري در موفقيت ايراني‌ها نداشت. هر داور ديگري هم كه در اين جشنواره حضور داشت اين اتفاق‌ها مي‌افتاد چرا كه ايراني‌ها در اكثر رشته‌ها برتر بودند و اكثريت آرا را به دست آوردند.> ‌


رقابت با اسكار ‌


منتقدان و صاحبنظران سينما بر اين عقيده هستند كه جشنواره آسياپاسيفيك مي‌تواند رقيب خوبي براي اسكار باشد. امسال در اولين دوره برگزاري آن در استراليا، فيلم‌هايي از تمام مناطق آسيا و بخشي از اروپا در آن شركت داشتند كه به اعتقاد منتقدان، رقباي جدي فيلم‌هاي آمريكايي، كانادايي و ديگر بخش‌هاي اروپاي غربي و جنوبي هستند. از اين رو زمزمه‌هايي شنيده مي‌شود مبني بر اينكه جشنواره آسياپاسيفيك مي‌تواند رقيب قدرقدرت اسكار باشد، خصوصا در شرايطي كه نيمي از فيلم‌‌هاي دنيا در اين منطقه توليد مي‌شود. پناهي ضمن اشاره به اين رقابت نامحسوس مي‌گويد: <در سال 1994 براي نمايش <طلا‌ي سرخ> به بريزبان استراليا رفته بودم. روزي جلسه‌اي گذاشتند تا جشنواره‌اي شبيه اسكار براي آسيا و اقيانوسيه پايه‌ريزي كنند. در آن جلسه غير از من كه كارگردان بودم روساي جشنواره‌هاي دنيا هم حضور داشتند. صحبت‌ها و بحث‌ها و گفت‌وگوها انجام شد و البته مسائل و مشكلا‌ت احتمالي هم مورد بررسي قرار گرفت. پيشنهاد دادم كه قيد و بندهاي اسكار را برداريم و به جاي اينكه دولت‌ها فيلم‌ها را انتخاب كنند، فيلمسازان مستقل خودشان شخصا اقدام كنند. اين اتفاق امسال به وقوع پيوست و محمد اطبايي به عنوان نماينده سينماي مستقل ايران حضور پيدا كرد.> كارگردان <آفسايد> پيش‌بيني مي‌كند كه اين جشنواره در آينده يكي از بااهميت‌ترين جوايز دنيا شود، چرا كه معتقد است قيد و بندهاي اسكار را ندارد. او در عين حال مي‌گويد: <بايد ديد روند اين جايزه چطور مي‌شود. شكل برگزاري آن امسال خوب بود و در اين راستا گام بزرگي برداشته شده است.>


سينماي ايران به عنوان الگو ‌


در كنار درخشش فيلم‌هاي ايراني در جشنواره آسياپاسيفيك، شماري از فيلم‌ها هم در بخش‌هاي مختلف اين جشنواره خوش درخشيدند كه از جمله آنها مي‌توان به <نور مخفي>(كره‌جنوبي)، <گاندي، پدر من>(هند) و <ملا‌قات گروه اركستر>(اسرائيل) اشاره كرد. در اين ميان فيلم <ملا‌قات با گروه اركستر> كه چندي پيش جايزه هيات داوران جشنواره آنتاليا به رياست جعفر پناهي را هم از آن خود كرده بود، حاوي نگاهي انساني به مقولا‌ت اجتماعي است كه توانسته نظر مساعد داوران آسياپاسيفيك را جلب كند. پناهي اين فيلم را فيلم درخور توجهي مي‌داند و معتقد است الگوي سينماي ايران در آن دنبال شده است. ‌

منبع: roozna

در حاشیه ستاره‌باران "دعوت"

حاتمی‌کیا تهیه‌کننده است و ستاره می‌خواهد

::  29 آبان 1386  ::

در جار و جنجال‌های ناشی از حضور ستارگان جوان سینما در تازه‌ترین فیلم ابراهیم حاتمی‌کیا شاید این نکته فراموش شده باشد که وی این‌بار در مقام تهیه‌کننده نیز در پروژه "دعوت" نقش دارد.
حاتمی‌کیا تا پیش از "دعوت" 13 فیلم سینمایی جلو دوربین برده که در تمام آنها فقط به عنوان کارگردان حضور داشته و مانند بسیاری از عوامل قرارداد امضا کرده و تمام یا در نهایت به اندازه دستمزد خود در سرمایه اولیه فیلم شریک شده تا از سود فیلم سهم ببرد.

به هر حال سینمای حاتمی‌کیا مخاطبان بسیار دارد و او از فیلمسازانی است که مخاطب بیش از نام بازیگر به واسطه حضور او به عنوان کارگردان به تماشای اثر می‌نشیند. حال کارگردان پرطرفدار و محبوب این سال‌ها مدتی است پا به عرصه تهیه‌کنندگی گذاشته و خود آثارش را تولید می‌کند. این اتفاق با تاسیس موسسه حک فیلم افتاد و او همراه با محمد پیرهادی (خبرنگار روزنامه رسالت که از نیمه دهه 70 به سمت تلویزیون متمایل شد) فعالیت‌های خود را در حوزه تهیه‌کنندگی به شکل جدی شروع کرد.

حاصل این همکاری ساخت فیلم سینمایی "به نام پدر" و مجموعه تلویزیونی "حلقه سبز" بوده و حالا تولید فیلم سینمایی "دعوت" که در برنامه‌های شرکت حک فیلم قرار دارد. حال با در نظر گرفتن این موضوع که حاتمی‌کیا به عنوان تهیه‌کننده دغدغه بازگشت سرمایه دارد، چرا باید نسبت به دعوت از بازیگرانی چون محمدرضا گلزار، بهرام رادان و مهناز افشار به او خرده گرفت؟ او فیلمسازی زیرک و باهوش است و به درستی تشخیص داده باید تغییر مسیر بدهد.

در مسیر پیش رو که حالا دغدغه تهیه‌کنندگی هم به آن افزوده شده دیگر حاتمی‌کیا سال‌های گذشته پاسخگو نیست و تکرار حرف‌ها در "به نام پدر" خود گویای این نکته اساسی است. حال او نیاز به یک خانه‌تکانی دارد. ورود به عرصه‌ای چون فیلم "دعوت" بسیار خطرناک است و شاید اگر بخواهد فقط به اتکا نام و اعتبار خود پا به آن بگذارد، شکستی همه‌جانبه انتظارش را بکشد. بنابراین او می‌خواهد فضای تازه را با ستاره‌ها بیازماید تا اگر خود دچار نقص بود، با ستارگان چندان به چشم نیاید.

حاتمی‌کیا دوست ندارد تجربه "حلقه سبز" بار دیگر برایش تکرار شود. او در این مجموعه خود به تنهایی به عرصه‌ای جدید وارد شد و می‌خواست با اتکا به نام خود و بدون حضور چهره‌ها این تجربه را پشت سر بگذارد؛ اما در نهایت از همان نقطه ضربه خورد و شاید اگر حمید فرخ‌نژاد و سیما تیرانداز نبودند فیلمساز محبوب ما با شکستی همه‌جانبه رو به رو می‌شد.

حاتمی‌کیا حالا هم در معرض آزمونی جدید قرار دارد. با این تفاوت که این آزمون در محفلی به نام سینما برایش رقم می‌خورد و شکست در آن دوجانبه خواهد بود، یعنی هم مادی و هم معنوی. حضور ستارگان و این جار و جنجال‌ها حداقل این پشتوانه را ایجاد می‌کند که او در گیشه شکست نخورد. چه بسا اگر او این فیلم را با تهیه‌کننده‌ای دیگر می‌ساخت، از وجود این همه ستاره بهره نمی‌برد یا به سمت بازیگرانی می‌رفت که به سینمای او نزدیک باشند.

باید پذیرفت حاتمی‌کیا در مقام تهیه‌کننده ملاحظاتش بیشتر باشد. او زمانی که فقط کارگردان بود یک دغدغه داشت و حالا دغدغه‌ای دیگر چون بازگشت سرمایه هم به آن اضافه شده است. او در مجموعه "خاک سرخ" که فقط کارگردان بود از مسئولین سیما خواست به دلیل ارج نهادن به ارزش‌های دفاع مقدس میان سریالش آگهی بازرگانی پخش نشود و مسئولین سیما هم به این خواسته او توجه نشان دادند و سریال را بدون آگهی میان‌برنامه روی آنتن فرستادند.

اما سال‌ها بعد وقتی در مقام تهیه‌کننده و کارگردان "به نام پدر" را پس از سال‌ها دوری از دفاع مقدس جلو دوربین برد، خیلی بی‌محابا سرتاسر فیلمش را با آگهی تبلیغاتی شرکت تولیدکننده گوشی‌های تلفن همراه پر و از این کار خود دفاع هم کرد. به هر حال باید پذیرفت که او در این فیلم دغدغه جذب سرمایه و اسپانسر داشته و دست به این کار زده، حال اینکه تبلیغ موبایل منافی ارزش‌های جنگ و دفاع مقدس نیست را باید از خودش پرسید.

بگذاریم فیلمسازی که دوستش داریم فضای جدید را با فراخ بال و بدون حاشیه تجربه کند. او در دو میدان در حال مبارزه است و نباید پشتش را خالی کرد. کار کردن حاتمی‌کیا با ستارگانی چون گلزار، فروتن، رادان، افشار و تهرانی باعث می‌شود او فضای جدید را با خیالی آسوده بیازماید. او می‌خواهد خود را از بند تکرارهایی که در "به نام پدر" در آن گرفتار آمده بود نجات دهد و بپذیریم که حاتمی‌کیا اکنون یک تهیه‌کننده هم هست.

................................................

منبع: خبرگزاری مهر

[ سهيل سليماني ]

ديدن سعيد راد در بين تماشاگران پرسپوليس در استاديوم آزادي صحنه عجيبي نيست، اما شايد عجيب باشد كه اين چهره مشهور سينماي ايران به راحتي بگويد كه علي پروين الگوي او است، حرف‌هاي سعيد راد در مورد چهره محبوب تيم محبوبش مي‌تواند جالب باشد:

* سعيد راد يك پرسپوليسي قديمي است. از آن طرفدارهاي دوآتشه‌ها. اين علاقه از كجا آمده؟
لطفاً اين قدر هم مقيدم نكن كه هر جا اسم پرسپوليس هست من هم هستم. الان صحبت آقاي علي پروين است. ايشان Hero من هستند. در زندگي ورزشي من دو تا قهرمان دارم. يكي آقاي علي پروين و يكي هم محمدعلي كلي. كلي را هم به خاطر فيلم آقاي نادري كه در آن نقش يك بوكسور را داشتم، دوست دارم. برگرديم سراغ پرسپوليسي شدن من. من در بولينگ عبده توپ مي‌انداختم و جزو تيم ايران هم بودم. اسم باشگاهمان هم پرسپوليس بود. وقتي تيم شاهين به پيكان منتقل شد آقاي عبده آن را خريد و آورد جزو باشگاه پرسپوليس؛ يعني من پرسپوليسي بودم كه تيم فوتبال آن تشكيل شد. تقريباً فوتبالي هم بودم، توي فاميل هم عموهايم شاهيني بودند. آن موقع كركري بين شاهين و تاج سابق (استقلال) بود، بعدش هم خب اين كركري منتقل شد به پرسپوليس و استقلال. وقتي آقاي پروين آمد، براي من خيلي سمبل بود. البته پيش از ايشان سمبل‌هاي قهرماني ما آقاي بهزادي بود و خدابيامرز آقاي شيرزادگان و آقاي كلاني كه از ما بزرگ‌تر بودند. ما با هم، هم‌‌محل بوديم و آن روزها ايشان بت ما بودند. البته من در استقلال هم رفقايي داشتم. آقاي حجازي و آقاي روشن. تنها استقلالي كه من با او عكس انداخته‌ام آقاي روشن بود كه عكس روي جلد «ستاره سينما» چاپ شد و به قول امروزي‌ها Sold out شد (تمام نسخه‌هاي آن به فروش رسيد). اما خب پرسپوليس چيز ديگري بود و من دوستاني در آنجا پيدا كردم كه خيلي با هم صميمي شديم، كساني مثل آقاي صفر ايرانپاك، آقاي حاج‌رحيمي و آقاي محمود خردبين. ما اصلاً يك تيم بوديم و هر كجا كه مي‌رفتيم با هم بوديم. در دوره بعدي هم دكتر زادمهر بود و محمد دادكان و مايلي‌كهن كه ما تمام بدن‌سازي‌مان را با هم روي تپه‌هاي داووديه انجام مي‌داديم. اما در تمام اين مدت نگاه من به آقاي پروين بود. آقاي پروين هم من را خيلي دوست داشت. زماني كه آقاي پروين از مسابقات جام جهاني برگشتند يك فوتباليست محبوب بودند. (ما فوتباليست معروف زياد داشته‌ايم ولي محبوب كم داشته‌ايم) آن موقع وقتي با ايشان مصاحبه كردند و از شخصيت مورد علاقه‌شان پرسيده بودند، جواب داده بودند سعيد راد. من از آن مجله 50 تا خريدم. اين جواب خيلي برايم جالب بود. در حقيقت يك مقدار نگاه و ذهنيت من از پرسپوليس با آقاي پروين پررنگ‌تر مي‌شد. براي من پرسپوليس اين بود به اضافه آن اسم‌هايي كه در ابتدا به شما گفتم. مثلاً برادران وطنخواه را هم خيلي دوست دارم. الان هم مثل همان روزها هنوز براي بازي‌هاي پرسپوليس استاديوم مي‌روم و اگر فيلم‌برداري هم داشته باشم تعطيلش مي‌كنم، چون هنوز هم طرفدار دوآتشه پرسپوليسم و همان تب و تاب را دارم. هنوز با هيجان مي‌روم استاديوم. اين يعني فوتبال كه تو بروي استاديوم و براي تيم محبوبت هورا بكشي و داد بزني.

* مي‌خواهم درباره سير صعودي آقاي پروين تا جايي كه سلطان ‌شد بگوييد. چطور مي‌شود كه آقاي پروين سلطان مي‌شود؟ خاستگاه اين سلطان شدن كجاست؟
به عقيده من يك چيزهايي ژني است. چيزهايي در ورزش است كه باعث مي‌شود آدم‌ها استثنا شوند. ممكن است آن موقع فوتباليست باتكنيك‌تر از آقاي پروين داشتيم يا حداقل بازيكنان هم‌رديف ايشان زياد بودند، ولي يك چيزهايي ژني است. خصوصيت‌هايي كه وقتي شما به يك حدي مي‌رسيد بايد در شما باشد تا بزرگتان كند. شما براي اين مقام از هيچ ابزار بيروني نمي‌توانيد استفاده كنيد. مثلاً اين‌كه اين‌طور رفتار كنم يا اين‌طور لباس بپوشم و اين‌طور حرف بزنم و... اين در چهره و رفتار شما بدون اين‌كه حتي متوجه بشويد منعكس مي‌شود و خيلي هم استثناست. يعني ممكن است يك در صدهزار باشد. اين در آقاي پروين بود. در رفتار، فيزيك، صورت، مردانگي، نوع بازي‌اش و... همه اينها اين آدم را استثناتر مي‌كرد. من با خيلي‌ها درباره آقاي پروين صحبت كرده‌ام. همه آنها معتقد بودند كه اين آدم يك چيز اضافه دارد كه ما نداريم، حتي فوتباليست‌ها. آقاي پروين هوش آينده را داشت، هنوز هم دارد. اعتباري دارد كه الان مي‌بينيم آمده پشت يك تيم جديد و اين همه پول و سرمايه را كشانده به طرف آن. اما اين يك مواظبت هم مي‌خواهد. چون ما دوست نداريم كه اين آدم كه بخشي از تاريخ فوتبال ما هست خدشه‌اي بر شهرت و محبوبيتش وارد بشود. من دوست ندارم به قهرمانم كوچك‌ترين تلنگري بخورد. من به اين آدم تكيه و افتخار مي‌كنم. اين طور مي‌شود كه علي پروين مي‌شود سلطان و بايد از آن مواظبت كرد.

* اين اخلاق آقاي پروين است كه نمي‌تواند شكست را تحمل كند، مثلاً اطرافيانش مي‌گويند حتي در يك بازي واليبال معمولي اگر ببازد تا صبح خوابش نمي‌برد يا مثلاً تيمش كه مي‌بازد مربي آن را كنار مي‌گذارد و خودش روي نيمكت مي‌نشيند. اين رفتار از كجا مي‌آيد؟
من آقاي پروين را خيلي دوست دارم، اما تا حالا زياد با ايشان مراوده نداشته‌ام. آن موقع‌ها چرا، اما الان سال‌هاست كه از هم دور بوده‌ايم و اين باعث شده كه من دقيقاً نتوانم خصوصيات ايشان را بشناسم. ولي اين هم جزو همان خصوصيات ژني است. هيجاني است كه به عقيده‌ام در آن يك راستي و درستي مي‌شود ديد. اگر رفتار اين آدم حساب‌ شده و منطقي بود ديگر علي پروين نمي‌شد. من يادم مي‌آيد با ايشان گل كوچك بازي مي‌كردم. وقتي مي‌خواستم بروم توي تيم ‌ايشان مي‌گفت: «نه تو برو اون ور خوب دريبل مي‌زني.» در واليبال و پينگ‌پونگ هم همين‌طور بود. از صبح تا شب ما در داووديه بوديم و بازي مي‌كرديم و سر همين بازي‌ها دعوا هم مي‌كرديم. قشنگ بود، سر برد و باخت با هم كري داشتيم. هيجان‌هايي در ما بود كه طي ساليان هم نتوانسته‌ايم از خودمان دورشان كنيم. الان آقاي پروين يك اعتبار بزرگ و يك اسم شناخته شده در كشور ايران را گذاشته وسط و پشت يك تيم ايستاده و بايد حرف براي گفتن داشته باشد، اگر شكست بخورد همه نگاه‌ها به سمت آقاي پروين است و كس ديگري ديده نمي‌شود. چنين رفتاري از چنين موقعيتي نشأت مي‌گيرد. من شايد تا فصل قبل اصلاً بازي‌هاي ليگ يك را نگاه نمي‌كردم، اما حالا با اين‌كه تيم پرسپوليس هم هست نتايج استيل آذين را هم دنبال مي‌كنم. يك آدم آمده اينجا كه نصف نگاه‌هاي پرسپوليسي‌ها را با خودش به اينجا آورده. اين چيز كوچكي نيست.

* مي‌گويند علي پروين يك شخصيت كاملاً سينمايي دارد. عده‌اي مي‌گويند شبيه لمپن‌هاي فيلم فارسي‌هاست. عده‌اي ديگر مي‌گويند شبيه گانگستر‌هاي فيلم‌هاي هاليوودي است و... نظر شما دراين‌باره چيست؟
آقاي پروين چشم من را دور ديد رفت يك فيلم بازي كرد. آقاي پروين اصلاً آدم آرتيستي است، نوع نگاهش، صحبت كردنش و... اما نگاه كه مي‌كنيد هيچ ورزشكاري در دنيا در سينما موفق نشد. حتي در ايران. آقاي حبيبي بودند، آقاي عزيز اصلي و... از پله كه بزرگ‌تر نداريم، او هم نتوانست هم بازيگر نشد، كلي، شكيل اونيل نشد. چرا؟ چون نقش ورزشكار را بايد آرتيست بازي كند. بايد بازيگر بازي بكند. اين چيزي است كه هميشه به آقاي پروين گفته‌ام. هميشه دوست داشتم در كنار آقاي پروين فيلمي بازي كنم اما فرمولش پيدا نمي‌شد. به همين خاطر هم فيلمي كه ايشان كار كردند فيلم ضعيفي شد و تماشاگر هم نداشت. مردم دوست ندارند قهرمان ميدانشان را روي پرده ببينند. شايد دوست داشته باشند يكي بيايد زندگي علي پروين را بازي بكند اما خودش را روي پرده نمي‌خواهند. چون اين كار فن مي‌خواهد. عين خود بازي فوتبال. آقاي پروين همين‌طور كه نگاهش مي‌كني ذاتاً آرتيست است و جنس آرتيستي دارد، ولي بازيگر نيست.

* علي پروين غير از همه اين چيزها چه چيزي داشت كه شد قهرمان زندگي شما. بالاخره اين جالب است كه يك آدم اسطوره يك آدم محبوب ديگر بشود مثل شما.
شما اين قهرماني و استثنا بودن را از هيچ سوپرماركتي نمي‌تواني بروي بخري. من يك كاراكتر جلوي شما دارم به اسم سعيد راد كه مي‌گويي خودش آدم شناخته شده‌اي است و حالا فلاني هم اسطوره اوست. بگذار يك چيزي را صادقانه اينجا بگويم. ما در سينماي ايران يك نفر داشتيم كه محبوب بود؛ خدا بيامرز آقاي فردين. من معروف بودم اما هيچ وقت محبوب نبودم. هيچ ادعايي هم ندارم. من سر برزخي‌ها كه با آقاي فردين كار مي‌كردم، از صبح مي‌رفتم سركار و همين‌طوري نگاهش مي‌كردم و لذت مي‌بردم. شايد باور نكنيد. آقاي فردين مي‌گفت: «سعيد كاش زودتر تو را مي‌شناختم كه چقدر شر و شوري كه زودتر با هم فيلم كار مي‌كرديم.» من با اين‌كه مخالف‌ آن سيستم و سينما بودم اما فردين را دوست داشتم. فردين جذبه‌هايي داشت كه هيچ بازيگري در آن دوره نداشت. آقاي پروين هم همين طور، يك چيزهايي داشت كه محبوبيت لياقتش مي‌شد. احتياجي نيست من از ايشان تعريف بكنم، ولي هست. شايد همه اينها از بي‌ ادعايي اين شخص ‌مي‌آمد. اين خيلي مهم است. چند وقت پيش يك