گروهی از دانشمندان آمریکایی کشف کردند که آواز پرندگان یک گونه براساس حالات روحی پرنده و منطقه و کشوری که ساکن آن هستند تفاوت دارد.
محققان دانشگاه دوک در کارولینای شمالی با بررسی رفتاری پرندگان در سالهای ۱۹۷۹ و ۲۰۰۳ کشف کردند که برخی از پرندگان گویش محلی دارند.
این دانشمندان در بررسی های خود که به منظور تکامل آواز انجام شده بود، نشان دادند که آوازهای جدیدتر جنس نر برخی از پرندگان نسبت به آوازهای قدیمی نسل های قبلی آرام تر و پایین تر است.
براساس گزارش آنسا، این محققان با بررسی ۱۰ پرنده ماده و ۲۰ پرنده نر کشف کردند که آواز جنس ماده به این معنی است که این جنس در آرزوی جفتگیری است ، درحالی که از آواز جنس نر اینطور برداشت می شود که بیشتر به موفقیت های گذشته و گستره سرزمین خود می اندیشد.
این تفاوت ها حاکی از آن است که سبک آوازها می تواند در سالهای کوتاه در یک گونه تغییر کند، بطوری که آوازهای قدیمی کمتر به عنوان علامت و نشانه های درونی پرنده شناخته می شد، اما اکنون این آوازها هم برای انتخاب شریک زندگی و هم برای رقابت میان جنس های نر سرداده می شود.
به عبارت دیگر این تغییر سبک آواز در داخل جمعیت پرندگان می تواند نقش مهمی در ایجاد مرزهای رفتاری میان گروهای مختلف ایفا کند و می تواند به گونه های جدید منتقل شود.

دانشمندان در مناطق دوردست كوهستانی كلمبیا یك گونه جدید قورباغه سمی كشف كردند.
به گزارش لایوساینس این گونه جدید كه دو سانتی‌متر طول و سر و بدنی زرد رنگ دارد "قورباغه طلایی سوپاتا" نام‌گذاری شده است. دانشمندان در ابتدا فكر می‌كردند كه این قورباغه در ردیف دیگر گونه‌هایی كه در این منطقه وجود دارد طبقه‌بندی می‌شود اما با كمی مطالعه بر روی آن منوجه شدند "قورباغه طلایی ساپوتا" با دیگر گونه‌های منطقه تفاوت‌های اساسی دارد.
این قورباغه تنها در بیست هكتار از منطقه كوندیناماركا در كلمبیا یافت می‌شود. كلمبیا یكی از مناطق غنی دنیا در زمینه نگهداری گونه‌های دو زیست به شمار می‌رود به طوری كه تا به حال ۵۸۳ گونه دو زیست در این كشور شناسایی شده است.
از آنجا كه این موجود در منطقه‌ بسیار كوچكی در كلمبیا یافت می‌شود اطلاعات كمی در مورد آن در دست است. تا كنون دانشمندان تنها مشخص كرده‌اند كه این قورباغه به دسته خاصی از دوزیستان تعلق دارد كه مشخصه بارز آنها سمی است كه در پوست آنها وجود دارد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ارتباطات اورانگوتان‌ها به نوعی بازی شباهت دارد.
پژوهشگران كالج سنت آندرو ثابت کرده‌اند که این حیوانات به صورت آگاهانه علائم ارتباطی خود را تکرار و یا اصلاح می‌کنند تا بتوانند پیام خود را انتقال دهند.
دانشمندان می‌گویند میمون‌ها چنین قابلیتی دارند و این امر نشان می‌دهد که مهارت برقراری ارتباط در آنها میلیون‌ها سال قدمت دارد.
تحقیقات اخیر بر روی ۶ اورانگوتان انجام شده و نتایج آنها در «كارنت بیولوژی» (Current Biology) چاپ شده‌است.
ریچارد بایرن، روانشناس و نویسنده، در این‌باره می‌گوید: «ما علاقه‌مند بودیم که به علت و نحوه برقراری ارتباط در میان حیوانات پی ببریم. ما می‌دانستیم که انسان‌ها طبق روال عادی و به‌صورت اتوماتیک هنگام برقراری ارتباط از دانسته‌های مخاطب خود در انتقال پیام استفاده می کنند و همچنین می‌دانند که مخاطب در چه زمینه‌ای اطلاعات کافی ندارد. هدف ما این بود که بفهمیم آیا حیوانات هم دارای چنین قابلیت و انعطافی هستند یا نه.»
برای کشف این موضوع، محققان شرایطی را فراهم کردند که ۶ اورانگوتان توسط یک نگهبان تغذیه و نگهداری شوند. غذای این اورانگوتان‌ها شامل موز، تره فرنگی و کرفس بود. البته بر همگان روشن است که موز غذای مطلوب و دلخواه این گروه از جانداران است.
اورانگوتان‌ها با اشاره‌ها و اداهای مختلف سعی می‌کردند توجه نگهبان را به خود جلب کنند تا به آنها موز بدهد. زمانی که یکی از اورانگوتان‌ها از چنین حرکاتی استفاده می‌کرد، نگهبان یکی از سه روش زیر را به کار می برد:
۱) غذای مورد علاقه یعنی موز را به اندازه کافی به آن حیوان می‌داد تا سیر شود.
۲) از سبزیجاتی مانند تره فرنگی و کرفس برای تغذیه آن حیوان استفاده می‌کرد.
۳) فقط نیمی از غذای مورد نیاز و مطلوب آنها را ارائه می‌داد.
دانشمندان در هر سه حالت فوق، عکس العمل‌های اورانگوتان‌ها را ثبت کردند.
پروفسور بایرن در توضیح این مطلب می‌گوید: « هرگاه نگهبان غذای مطلوب اورانگوتان‌ها را به قدر کافی در اختیارشان می‌گذاشت، اشاره‌ها و حرکات آنها تمام می‌شد، اما وقتی که نگهبان طوری وانمود می‌کرد که انگار متوجه منظور آنها نشده و از سبزیجات استفاده می‌کرد، اورانگوتان‌ها اشاره‌ها و حرکات قبلی خود را قطع می‌کردند و از اشارات جدیدی استفاده می کردند.
زمانی که نگهبان فقط نیمی از غذای مورد علاقه‌شان را به آنها می‌داد، اورانگوتان‌ها همان حرکات قبلی را تکرار می‌کردند و در عین حال سعی می‌کردند که با ذوق و شوق بیشتری اشارات قبلی را تکرار كنند.»
پروفسور بایرن این واکنش‌ها را به نوعی بازی تشبیه می‌کند و می‌گوید قسمتی از این مهارت به نحوی کاملاً زیرکانه‌است اما باید به واکنش‌های متفاوت اورانگوتان‌ها در شرایط مختلف توجه داشت. اورانگوتان‌ها می‌توانند حالات سه گانه نگهبان خود را تشخیص دهند و با توجه به آنها نحوه برقراری خود را تطبیق دهند. به این ترتیب:
۱) آنها به ارتباط خود ادامه می دهند
۲) ارتباط خود را متوقف كرده و روش جدیدی در پیش می‌گیرند
۳) تغییری در روش ارتباطی خود ایجاد می‌کنند.
با فرض اینکه اورانگوتان‌ها شبیه‌ترین گونه از خانواده میمون‌ها به آدمیان هستند، پروفسور بایرن براین باور است که با اثبات این توانایی در اورانگوتان‌ها، می‌توان گفت به احتمال زیاد انسان‌های نخستین نیز از این مهارت بهره‌مند بوده‌اند و از آن به‌عنوان راهی برای برقراری ارتباط استفاده می‌کردند.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ارتباطات اورانگوتان‌ها به نوعی بازی شباهت دارد.
پژوهشگران كالج سنت آندرو ثابت کرده‌اند که این حیوانات به صورت آگاهانه علائم ارتباطی خود را تکرار و یا اصلاح می‌کنند تا بتوانند پیام خود را انتقال دهند.
دانشمندان می‌گویند میمون‌ها چنین قابلیتی دارند و این امر نشان می‌دهد که مهارت برقراری ارتباط در آنها میلیون‌ها سال قدمت دارد.
تحقیقات اخیر بر روی ۶ اورانگوتان انجام شده و نتایج آنها در «كارنت بیولوژی» (Current Biology) چاپ شده‌است.
ریچارد بایرن، روانشناس و نویسنده، در این‌باره می‌گوید: «ما علاقه‌مند بودیم که به علت و نحوه برقراری ارتباط در میان حیوانات پی ببریم. ما می‌دانستیم که انسان‌ها طبق روال عادی و به‌صورت اتوماتیک هنگام برقراری ارتباط از دانسته‌های مخاطب خود در انتقال پیام استفاده می کنند و همچنین می‌دانند که مخاطب در چه زمینه‌ای اطلاعات کافی ندارد. هدف ما این بود که بفهمیم آیا حیوانات هم دارای چنین قابلیت و انعطافی هستند یا نه.»
برای کشف این موضوع، محققان شرایطی را فراهم کردند که ۶ اورانگوتان توسط یک نگهبان تغذیه و نگهداری شوند. غذای این اورانگوتان‌ها شامل موز، تره فرنگی و کرفس بود. البته بر همگان روشن است که موز غذای مطلوب و دلخواه این گروه از جانداران است.
اورانگوتان‌ها با اشاره‌ها و اداهای مختلف سعی می‌کردند توجه نگهبان را به خود جلب کنند تا به آنها موز بدهد. زمانی که یکی از اورانگوتان‌ها از چنین حرکاتی استفاده می‌کرد، نگهبان یکی از سه روش زیر را به کار می برد:
۱) غذای مورد علاقه یعنی موز را به اندازه کافی به آن حیوان می‌داد تا سیر شود.
۲) از سبزیجاتی مانند تره فرنگی و کرفس برای تغذیه آن حیوان استفاده می‌کرد.
۳) فقط نیمی از غذای مورد نیاز و مطلوب آنها را ارائه می‌داد.
دانشمندان در هر سه حالت فوق، عکس العمل‌های اورانگوتان‌ها را ثبت کردند.
پروفسور بایرن در توضیح این مطلب می‌گوید: « هرگاه نگهبان غذای مطلوب اورانگوتان‌ها را به قدر کافی در اختیارشان می‌گذاشت، اشاره‌ها و حرکات آنها تمام می‌شد، اما وقتی که نگهبان طوری وانمود می‌کرد که انگار متوجه منظور آنها نشده و از سبزیجات استفاده می‌کرد، اورانگوتان‌ها اشاره‌ها و حرکات قبلی خود را قطع می‌کردند و از اشارات جدیدی استفاده می کردند.
زمانی که نگهبان فقط نیمی از غذای مورد علاقه‌شان را به آنها می‌داد، اورانگوتان‌ها همان حرکات قبلی را تکرار می‌کردند و در عین حال سعی می‌کردند که با ذوق و شوق بیشتری اشارات قبلی را تکرار كنند.»
پروفسور بایرن این واکنش‌ها را به نوعی بازی تشبیه می‌کند و می‌گوید قسمتی از این مهارت به نحوی کاملاً زیرکانه‌است اما باید به واکنش‌های متفاوت اورانگوتان‌ها در شرایط مختلف توجه داشت. اورانگوتان‌ها می‌توانند حالات سه گانه نگهبان خود را تشخیص دهند و با توجه به آنها نحوه برقراری خود را تطبیق دهند. به این ترتیب:
۱) آنها به ارتباط خود ادامه می دهند
۲) ارتباط خود را متوقف كرده و روش جدیدی در پیش می‌گیرند
۳) تغییری در روش ارتباطی خود ایجاد می‌کنند.
با فرض اینکه اورانگوتان‌ها شبیه‌ترین گونه از خانواده میمون‌ها به آدمیان هستند، پروفسور بایرن براین باور است که با اثبات این توانایی در اورانگوتان‌ها، می‌توان گفت به احتمال زیاد انسان‌های نخستین نیز از این مهارت بهره‌مند بوده‌اند و از آن به‌عنوان راهی برای برقراری ارتباط استفاده می‌کردند.

در حالی كه محققان هندی همچنان بر تقاضای خود از مقامات ایرانی برای دستیابی به ژنوم یوزپلنگ آسیایی اصرار می‌ورزند، مقامات سازمان محیط زیست نیز شرایطی را برای این همكاری مشترك مطرح كرده‌اند.
دو دهه پیش مجلس نمایندگان هند از دولت ایران درخواست كرده بود دو قلاده یوزپلنگ به محیط زیست این كشور داده شود تا نسل منقرض شده یوز- آسیایی دوباره در هند احیا شود و ایران در آن زمان نیز این درخواست را رد كرده بود.
دوباره در سال ‪ ۲۰۰۳‬و هم زمان با سفر محمد خاتمی رییس جمهوری وقت ایران به هند، محققان "مركز زیست شناسی سلولی و مولكولی هند" درخواست انتقال ژنوم سریعترین حیوان زمین را مطرح كردند كه بعد از آن نیز خبری مبنی بر اینكه توافقی بین مقامات ایران و هند انجام شده باشد منتشر نشد.
اكنون كه چهار سال از این درخواست رسمی محققان هندی می‌گذرد رسانه‌های این كشور از امیدواری پژوهشگران این كشور برای موافقت ایران با این درخواست ، خبر دادند.
خبرگزاری هند گفته است كه دانشمندان آزمایشگاه حفاظت از گونه‌های زیستی در معرض خطر هند "‪ "LaCONE‬به تلاش خود برای همتاسازی خرگوش ادامه می‌دهند و امیدوارند كمك ایران را برای رسیدن به هدف بلند پروازانه‌شان كه همتاسازی یوزپلنگ ایرانی است ، به دست آورند.
این كار نخستین اقدام این كشور برای همتاسازی یك حیوان‌است ودانشمندان ‪ LaCONE‬از"مركززیست شناسی سلولی و مولكولی هند"(‪ (CCMB‬خواهان همتاسازی یك حیوان آزمایشگاهی پیش از آغاز طرح رویایی خود هستند.
این در حالی است كه بیش از یك دهه است كه دانشمندان ‪ CCMB‬از همتاسازی یك یوزپلنگ می‌گویند تا این گونه جانوری را كه بیش از چهار دهه پیش نسل آن در این كشور منقرض شد احیا كنند.
مقامات هندی در تلاشند ایرانی‌ها را ترغیب كنند تا یك جفت یوزپلنگ زنده و یا دستكم نمونه‌های بافت و اسپرم آنها را به هند اهدا كند ، اما هنوز به نتیجه‌ای كه توافق ایران را به دنبال داشته باشد دست نیافته‌اند.
"لالجی سینگ" مدیر ‪ CCMB‬ژانویه ‪ ۲۰۰۳‬زمانی كه "محمد خاتمی" رییس جمهوری وقت ایران از ‪ CCMB‬بازدید كرد، درخواستی را در این زمینه مطرح ساخت.
یوزپلنگ ، سریعترین حیوان روی زمین است و می‌تواند با سرعت ‪ ۹۵‬كیلومتر در ساعت بدود. زیستگاه این حیوان د آسیا و خاورمیانه و آفریقا بوده است.
نسل یوزپلنگ در هند در سال ‪ ۱۹۶۲‬به خاطر شكار بی‌رویه منقرض شد.
دلیل اصرار هند برای گرفتن یوزآسیایی از ایران آن است كه اولا ایران تنها كشوری است كه یوز خویشاوند نزدیك یوزپلنگ منقرض شده هندی را دارد و ثانیا ایران تنها كشوری است كه یوزآسیایی، هنوز از زیستگاههای آن منقرض نشده است.
با این حال سینگ كه نخستین دانشمند هندی است كه از اثرانگشت ژنتیكی برای حل و فصل پرونده‌های جنایی استفاده كرده، قصد دارد با گروهی از دانشمندان ایرانی كه قرار است ماه نوامبر برای شركت در یك اجلاس مشترك با همتایان هندی خود در مورد تحقیقات سلولهای بنیادی به حیدرآباد هند عزیمت كنند، گفت و گو كند.
البته سینگ گفته است كه این موسسه هدف دریافت حیوان زنده را به طور جدی دنبال نمی‌كند. سازمانهای بین‌المللی به ‪ CCMB‬گفته‌اند از آنجا كه هند زیستگاه طبیعی برای این حیوان ندارد نمی‌توان یوزپلنگ را از ایران به هند منتقل كرد.
وی از قصد هند برای دریافت سلول‌های بنیادی این حیوان از ایران سخن گفت تا با استفاده از آن بانك بافت برای نگهداری بافت‌های منجمد شده ایجاد شود.
این دانشمندان قصد دارند ژنها را از سلولهای یوزپلنگ زنده دریافت كنند و آن را با تخمك‌های خالی پلنگ بیامیزند و جنین حاصله را در رحم پلنگ قرار دهند.
سینگ گفت برای همتاسازی یوزپلنگ به آفریقای جنوبی نیز پیشنهاد همكاری داده شده است.
این آزمایشگاه روز جمعه اعلام كرد با استفاده از لقاح مصنوعی بدون عمل جراحی آهوی سیاه تولید كرده است. دانشمندان مدعی هستند این نخستین بار در جهان است كه لقاح مصنوعی از طریق یك روش غیر تهاجمی انجام می‌شود.
این در حالی است كه به گفته مقامات سازمان محیط زیست ایران ، هندی ها در دستكم دو سال‌اخیرهیچگونه درخواست رسمی به مقامات‌ایران‌ارایه نداده‌اند.
مهندس "هوشنگ ضیایی" مدیر پروژه حفاظت از یوزپلنگ آسیایی و زیستگاه آن به خبرنگار ایرنا گفت: هند از ‪ ۲۰‬سال پیش درخواست خود را در این زمینه مطرح كرده است.
به گفته وی ایندیرا گاندی نیز در زمان ریاست جمهوری خود چنین پیشنهادی را مطرح كرده بود.
ضیایی افزود، دسترسی به یوزپلنگ ایرانی بسیار دشوار است و نمی‌توان به راحتی این حیوان را در زیستگاه آن اسیر و اسپرم آن را تهیه كرد.
وی گفت هند قصد دارد بر روی این اسپرم كار تحقیقاتی انجام دهد كه البته می‌تواند این كار را ابتدا بر روی یوزپلنگ آفریقایی انجام دهد و در صورتی كه به نتیجه رسید آنگاه می‌توان در مورد همكاری با هند در این زمینه تصمیم‌گیری كرد.
وی با اشاره به اینكه تعداد یوزپلنگ آسیایی در ایران بسیار محدود است تاكید كرد كه اگر این حیوان را در باغ وحش داشتیم می‌توانستیم با هند همكاری كنیم. اما نمی‌توان ماهها وقت صرف تله‌گذاری و گرفتن یوز كرد چرا كه از این طریق به حیوان آسیب می‌رسد.
در همین حال "نادر ابراهیمی" مدیر كل دفتر امور حیات وحش و آبزیان سازمان محیط زیست می‌گوید ایران ژنوم یوزپلنگ آسیایی را از "ماریتا" تنها یوز آسیایی در اسارت كه یك سال و نیم پیش در پارك پردیسان تهران جان باخت ، تهیه كرده است.
وی افزود سازمان محیط زیست ژنوم این حیوان را در بانك ژن خود دارد و مطالعات ژنتیكی را بر روی آن آغاز كرده است.
به گفته وی سازمان محیط زیست قصد دارد خود، بررسی‌های ژنوم یوز را انجام داده و ‪ DNA‬آن را استخراج كرده و آن را برای ارایه بین كشورها، قابل تبادل كند.
به گفته وی باید این مطالعات به حدی برسد كه بتوان آن را به مجامع بین‌المللی ارایه داد كه تا آن هنگام هنوز زمان باقی است.
در همین حال دكتر "دلاور نجفی" معاونت محیط طبیعی و تنوع زیستی سازمان محیط زیست در گفت و گو با خبرنگار علمی ایرنا نیز ضمن تاكید بر اینكه هنوز این سازمان درخواستی از هند دریافت نكرده است گفت حتی اگر مراجع دیگری در كشور تصمیم به چنین همكاری بگیرند تصمیم‌گیری نهایی با سازمان محیط زیست خواهد بود.
وی گفت باب انجام چنین همكاری با هند بسته نیست البته هر گونه تعاملی با این كشور منوط به مجوزهای دستگاههای بین‌المللی ، در قالب پروژه‌های مشترك و در مقابل همكاری هند با احیای شیر آسیایی در ایران است.
نجفی به وجود ذخیره ژنتیكی یوزپلنگ آسیایی در سازمان محیط زیست اشاره كرد و گفت این نمونه‌ها ذخایر ژنتیكی است كه در سطح جهانی مطرح است و جنبه بین‌المللی دارد.
وی خاطرنشان كرد اگرچه فروش نمونه‌های ژنتیكی و بافتی گونه‌های جانوری برای تحقیقات در سراسر جهان معمول است اما برای چنین گونه حیوان باارزشی نمی‌توان بحث تجارت و درآمدزایی را مطرح كرد.
در اینجا با توجه به اصرار هند برای دریافت این نمونه‌ها، باید گفت به رغم تاكید رسانه‌های هند بر درخواست مداوم و عاجزانه از ایران طی دو سه سال اخیر هیچگونه درخواست رسمی از ایران صورت نگرفته است و مقامات سازمان محیط زیست ایران از هرگونه درخواست رسمی هند از این سازمان اظهاربی‌اطلاعی می‌كنند.
ضیایی در مورد اینكه آیا ایران دلایل خود را به طور رسمی به هند اعلام كرده یا خیر، گفت: "از زمانی كه من در دو سال پیش در این سمت قرار گرفتم هند پیشنهاد جدیدی ارایه نداده ولی پیش از آن می‌دانم كه با این پیشنهاد مخالفت شده است اگرچه نمی‌دانم دلیل این امر به طور شفاف به هند اعلام شده است یا خیر. اما تنها دلیل آن سختی اسیر كردن و نمونه‌گیری از این حیوان است."
"افشین زارعی" معاون ضیایی نیز با اشاره به مكاتبات چند سال پیش هند با ایران ، گفت تاریخ آخرین پیشنهاد این كشور نوامبر ‪ ۲۰۰۵‬است.
در عین حال باید گفت هند زیستگاه شیر آسیایی (‪( Panthera leo persica‬ كه سالها پیش در كشور ما هم وجود داشت. زیستگاه اصلی این حیوان دشت ارژن، واقع در غرب شیراز بود، اما حدود ‪ ۵۰‬سال پیش به دلیل شكار بی‌رویه نسلش در ایران منقرض شد. ولی جمعیت كوچكی از آن هنوز در جنگل‌های "گیر" واقع در ایالت كیتاور هند زندگی می‌كند.
ابراهیمی معتقد است می‌توان زمانی كه ‪ DNA‬یوزپلنگ آسیایی را استخراج كردیم آن را با هند معامله كنیم و در ازای آن شیر آسیایی را دوباره به حیات وحش ایران بازگردانیم.
ابراهیمی گفت یوزپلنگ آسیایی یك گونه منحصر به فرد است كه بر اساس یك پروژه بین‌المللی حفاظت می‌شود و در معرض خطر انقراض قرار دارد.
به اعتقاد وی انتقال این گونه حیوانی با این شرایط به كشور دیگر منطقی نیست و ایران به لحاظ شاخص بودن و در معرض انقراض بودن یوزپلنگ آسیایی و همچنین حساسیت و تلاش‌های كشور برای حفظ این گونه جانوری اقدام به انتقال آن نكرده است.
نابودی زیستگاه، مهمترین عامل از بین رفتن یوزپلنگ آسیایی و اصلی‌ترین دلیل كاهش جمعیت حیات وحش در سراسر كره زمین است، بنابراین همیشه در راس تمام راه‌حل‌ها، حفاظت و تقویت زیستگاه قرار دارد.
در عین حال پدیده درون‌آمیزی (‪ ,(inbreeding‬نگرانی دانشمندان و محققان ایرانی را نیز در برداشته است كه به دلیل كم بودن جمعیت این گونه، روی می‌دهد. درون آمیزی اساسا باعث كاهش تنوع ژنی و ضعیف شدن ژن‌ها شده و یكنواختی باعث آسیب پذیری شدید جمعیت گونه در برابر عوامل خارجی و حتی یك بیماری ساده می‌شود.
یوزپلنگ آسیایی در دشت‌های بازو تپه ماهورهای واقع در مناطق استپی و بیابانی نیمه كویری و زیستگاههای باز دیگری كه طعمه در آن وجود داشته باشد، دیده می‌شود. در ایران تعداد معدود یوزپلنگ آسیایی باقیمانده در مناطق حاشیه‌ای كویر مركزی یافت می‌شوند.
بلوغ جنسی در یوزپلنگ حدود ‪ ۲۰‬ماهگی رخ می‌دهد. زمان بارداری ‪ ۹۵‬روز و تعداد توله‌ها ‪ ۱‬تا ‪ ۶‬و معمولا ‪ ۴‬تا ‪ ۵‬عدد است. توله‌ها در هنگام تولد حدود ‪ ۳۰۰‬گرم وزن و ‪ ۳۰‬سانتیمتر طول دارند. رنگ آنها خاكستری تیره است و موهای بلندی بر پشتشان دارند.
یوزپلنگ در ایران عمدتا از جبیر، آهو، قوچ و میش، كل و بز و خرگوش وحشی تغذیه می‌كند.
طرح حفاظت از یوزپلنگ آسیایی پروژه‌ای است چند وجهی كه با مشاركت سازمانهای ملی و بین‌المللی از جمله "حفاظت از محیط زیست" (‪" ,(DoE‬برنامه توسعه سازمان ملل" (‪" ,(UNDP‬تسهیلات جهانی محیط زیست" (‪ (GEF‬و "همكاری با جامعه حفاظت از حیات وحش"، "صندوق حمایت از یوزپلنگ" و "اتحادیه بین- المللی حفاظت از محیط زیست" ( ‪ (IUCN‬از شهریور ‪ ۱۳۸۰‬به اجرا درآمده است.
زیستگاه عمده یوزپلنگ در ایران دشت كویر است كه بخش‌هایی از استانهای كرمان، خراسان، سمنان، یزد، تهران و مركزی را در برمی گیرد.
این روزها پناهگاه حیات وحش نایبندان طبس، پارك ملی خارتوران سمنان به همراه سه منطقه دیگر یعنی پارك ملی كویر و مناطق دره انجیر و بافق از معدود مكان‌هایی هستند كه هنوز یوز در آن‌ها مشاهده می‌شود و از جمعیت‌های اندك باقی مانده این جانور باشكوه پشتیبانی می‌كنند.

یک آژانس دولتی در آمریکا پیش بینی کرده است که دو سوم جمعیت خرس های قطبی جهان تا نیمه قرن جاری از بین خواهند رفت.
به گزارش شبكه بی بی سی ، سازمان مطالعات زمین شناسی آمریکا می گوید ، بخش هایی از منطقه قطب شمال با چنان سرعتی پوشش یخی خود در فصل تابستان را از دست می دهند که هیچ خرس قطبی تا چند دهه دیگر قادر به ادامه حیات دراین مناطق نخواهد بود.
دانشمندان معتقدند سطح یخ های مناطق قطب شمال در سال جاری به طور بی سابقه ای کاهش خواهد یافت.
دولت آمریکا دستور انجام این مطالعه را با هدف ارزیابی این مساله که آیا خرس های قطبی باید تحت حفاظت قانون گونه های در معرض خطر قرار گیرند یا خیر صادر کرد. دولت آمریکا تصمیم خود در این زمینه را در ژانویه ۲۰۰۸ اعلام خواهد کرد.
خرس قطبی در فهرست قرمز گونه های در معرض تهدید که در سطح بین المللی معتبر است به عنوان گونه ای که در برابر انقراض آسیب پذیر است ، طبقه بندی شده است.
سازمان مطالعات زمین شناسی آمریکا شواهد مربوط به کاهش سطح یخ تابستانی در منطقه قطب شمال که طی یک دهه اخیر سرعت گرفته است را بررسی کرد.
محققان این سازمان براساس این مطالعه ، نتیجه گیری کردند که برخی نواحی که اکنون زیستگاه خرس قطبی هستند مانند دریای بارنتس در شمال نروژ و روسیه تا نیمه قرن جاری شرایط مناسب زندگی برای خرس های قطبی را از دست خواهند داد.
این سازمان نتیجه گرفت خرس های قطبی ممکن است در سایر نقاط به حیات خود ادامه دهند اما در حدود ۴۰ درصد زیستگاه تابستانی آنها تا سال ۲۰۵۰ نابود خواهد شد و همراه با آن، دو سوم جمعیت کنونی خرس های قطبی از بین خواهند رفت.
ماه گذشته، دانشمندان مرکز داده های ملی برف و یخ آمریکا گفتند که پوشش یخ تابستانی قطب شمال تقریبا ۳۰ درصد کمتر از میانگین آن در درازمدت است و پیش بینی کرد که سال ۲۰۰۷ شاهد کمترین پوشش یخی تاکنون خواهد بود. خرس قطبی از یخ به عنوان پایگاهی برای شکار استفاده می کند.

آرتمیای دریاچه ارومیه که تنها موجود زنده دریاچه است می تواند در آب غلیظ و شور این دریاچه زندگی و از جلبک های موجود دریاچه تغذیه کند.
آرتمیا مشخص ترین موجود زنده دریاچه ارومیه است که غذای اصلی پرندگانی مانند فلامینگو را تشکیل می دهد و بیشترین منبع غذایی برای ماهیان خاویاری است.
آرتمیا هم اکنون به دلیل بهره برداری بی رویه و شوری بسیار بالای دریاچه ، در معرض تهدید جدی قرار دارد که بسیار نگران کننده است و اگر فکری به حال آن نشود ، ادامه حیات این موجود ارزشمند در ارومیه با خطر مواجه خواهد شد.
آرتمیای بالغ در شرایط سخت تولید سیست (تخم) در حالت خواب به نظر می رسد که تا وقتی خشک نگه داشته شوند ، مراحل رشد و تکامل جنینی را طی نمی کنند. این سیست ها به محض غوطه ور شدن در آب دریا ، فرم پیاله مانند دارند که به کره کامل تبدیل می شود. پس از شروع متابولیسم و پس از گذشت ۲۰ ساعت پوسته خارجی شکسته می شود. نمو جنین پس از خروج از پوسته کامل شده ، پس از مدتی کوتاه ، ناپلیوس با شنای آزاد تولید می شود. طول اولین مرحله لاروی حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ میکرومتر است و آرتمیا در شرایط مطلوب طی مدت ۱۴ روز به بلوغ می رسد. آرتمیا سخت پوستی است که اولین بار سال ۱۹۵۸ لینه در آبگیر شور لمینگتون انگلستان آن را شناسایی و به نام artemia salina نامگذاری کرد. در ادامه تحقیقات ، دانشمندان گونه های مختلفی از آرتمیا را شناسایی و ثبت کردند.
● آرتمیا در معرض خطر
آرتمیا تخم باارزشی دارد. پرورش دهندگان میگو طی روشی این تخمها را هچ می کنند (باز می کنند) و وقتی نوزاد بیرون آید برای مزارع پرورش میگو استفاده می کنند، چرا که میگو باید غذای جنبنده مصرف کند. از این رو تخم یا سیست آرتمیا در سطح دنیا دارای ارزش جهانی است و هر کیلو ۸۰ تا ۹۰ دلار ارزش دارد. سازمان شیلات مطالعات ارزیابی ذخایر شیلات را به وسیله یک متخصص از دانشگاه بلژیک انجام داد که به دلیل جمع آوری اشتباه آمار و اطلاعات ، داده های ارائه شده برای ارزیابی مطالعات ذخایر این دریاچه نادرست انجام شد. در این سال بررسی ها نشان می داد که تولید آرتمیا ۱۰ هزار تن در سال در دریاچه ارومیه انجام می شود بنابراین اگر ۲ هزار تن برداشت شود هیچ آسیبی به منابع و ذخایر آرتمیا وارد نمی شود. بر همین اساس در دهه قبل مجوز بهره برداری آرتمیا برای هر سال ۲ هزار تن صادر شد ، در صورتی که در همان دوره ، کارشناسان برداشتی بیش از ۵۰ تن را در سال تخمین نمی زدند. در این ارتباط تعدادی شرکت ، قراردادی برای برداشت سیست از دریاچه ارومیه بسته بودند که به مدت ۳ سال تخم آرتمیا را از دریاچه ارومیه برداشت کنند. این شرکتها سال اول ۹۸ تن و سال دوم ۱۰۱ تن برداشت کردند و سال سوم به دلیل مشاهده کاهش شدید تخم آرتمیا جلوی برداشت این شرکتها گرفته شد. در قرارداد شیلات با محیط زیست آمده بود که در صورت تهدید ذخایر دریاچه جلوی برداشت این منابع گرفته خواهد شد اما در قرارداد شرکتها این موضوع ذکر نشده بود ، این موضوع سبب شد شرکتها به دلیل توقف کار در سال سوم ادعای ضرر و زیان کنند که هنوز این پرونده وجود دارد. هم اکنون آرتمیا بهره برداری نمی شود و به دلیل افزایش غلظت شوری این دریاچه از ۱۸۵ گرم در لیتر به ۳۰۰ گرم در لیتر توان بقای این جاندار بشدت کاهش یافته است.
کارشناس مسوول تالاب های سازمان حفاظت محیط زیست معتقد است سیست های موجود تخم های رسوب یافته سالهای گذشته است که چون شوری آب بسیار بالا رفته ، وزن مخصوص این تخمها کاهش یافته است و به سطح آب می آیند. مهندس مسعود باقرزاده کریمی می افزاید: اگرچه باید بیشتر بررسی شود اما حدس کارشناسان بر این است که زایندگی آرتمیا در حال نزدیک شدن به نقطه صفر است ، چون تخمها به یک بیست و پنجم سالهای گذشته رسیده است و هم اکنون سیست ها هم بسختی پیدا می شوند و این یک هشدار جدی برای اکوسیستم دریاچه ارومیه است.
وی ادامه می دهد: وقتی هیچ موجودی نتواند در یک دریاچه حیات داشته باشد، دریاچه رو به مرگ نزدیک می شود و افزایش غلظت شوری تنها استفاده معدنی را افزایش می دهد و استفاده های اکولوژیکی را نابود می کند. وی تاکید کرد: با وجود این که هم اکنون احیای حقابه دریاچه ارومیه در دستور کار شورای عالی آب قرار دارد، همسو کردن برنامه ها و سیاست های دستگاه های مرتبط با احیای اکوسیستم دریاچه ارومیه امری سخت و زمان بر است و اگر در این معمای پیچیده نقش مردم و بهره برداری بی رویه از منابع زیرزمینی و گسترش بی رویه اراضی کشاورزی و آلاینده های صنعتی و خانگی را اضافه کنیم ، ماتریسی چند بعدی خواهیم داشت.
کارشناس مسوول تالاب های سازمان حفاظت محیط زیست هم عوامل طبیعی و هم انسانی را در شرایط کنونی پارک ملی دریاچه ارومیه موثر دانست و افزود: کنترل و تنظیم جریان های سطحی به دلیل برخی فعالیت های انسانی مانند سدسازی منجر به استفاده و بهره برداری از آب شده و به دلیل جلوگیری از ورود سیلاب ها به دریاچه حجم آب دریاچه ارومیه کاهش یافته است.
کریمی افزود: استفاده بی رویه از آبهای زیرزمینی برای توسعه باغات اطراف دریاچه ارومیه نیز بر وضعیت اکوسیستم پارک ملی دریاچه ارومیه موثر بوده است.
وی ادامه داد: خشک شدن ۱۲۰هزار هکتار از عرصه های جنوبی ، شرق و نقاط پست دریاچه و تبدیل آن به شوره زار زنگ هشدار برای این منطقه را که یکی از نادرترین ذخیره گاه های بیوسفی جهان است ، به صدا درآورده است.
● پارک ملی دریاچه ارومیه در شرایط بحرانی پارک ملی
دریاچه ارومیه در میان ۲ استان آذربایجان غربی و شرقی و در میان حوزه آبریز ۳ استان آذربایجان غربی ، آذربایجان شرقی و کردستان قرار دارد. دریاچه ارومیه بزرگترین آبگیر آسیای غربی است و از دوران دوم زمین شناسی قدمت دارد و از نظر زمین شناسی گودالی است که بر اثر چین خوردگی به وجود آمده است.
● ویژگی های آرتمیا
ویژگی فنوتیپی نظیر ارزش غذایی یکی از ویژگی های منحصر به فرد این جاندار است که از فصلی به فصلی و از سالی به سالی متفاوت است.
قطر سیست ، سرعت رشد و مقاومت در دمای بالا می تواند کارایی فعالیت تولید در مراکز تکثیر میگو و ماهی را که این سیست ها استفاده می کنند ، افزایش دهد.
برای یک پرورش دهنده ، آسانی قابلیت دسترسی به غذا برای تولید ثبات ضروری است و استفاده از غذاهای طبیعی در یک واحد تولیدی تجاری قابل اعتماد نبوده و با خطر زیادی همراه است.
مقرون به صرفه بودن غذا از نظر تولیدکننده نیز اهمیت دارد به عنوان مثال اثرات قیمت غذا بر قیمت تمام شده لارو میگو زمانی که می خواهیم قیمت لارو کاهش یابد ضروری است که کل هزینه های تولید از جمله غذا کنترل شود.
آرتمیا تنها موجود زنده دریاچه ارومیه از خانواده سخت پوستان است که می تواند در آب غلیظ و شور زندگی و از جلبک های موجود دریاچه تغذیه کند.
این جاندار شاخص ترین موجود زنده دریاچه است که غذای اصلی پرندگان را تشکیل می دهد و بیشترین منبع غذایی برای ماهیان خاویاری است.
این جاندار تک سلولی با شرایط آب شور دریاچه ارومیه سازگاری پیدا کرده است و می تواند هم زنده زایی و هم تخم گذاری کند.
در شرایطی که استرس محیطی نباشد این جاندار زنده زایی و در غیر این صورت تخم ریزی می کند.
ارتفاع آن از سطح دریای آزاد ۱۲۷۸ متر و بلندترین منطقه آن رززا ، ۱۶۰۰ متر ارتفاع دارد. طول دریاچه ۱۳۰ تا ۱۴۰ کیلومتر است و عرض آن در پهن ترین قسمت ۵۸ کیلومتر و در کم عرض ترین قسمت در شمال غربی ۱۵ کیلومتر است.
این پارک دو محیط آبی و خشکی و حدود ۱۰۲ جزیره کوچک و بزرگ دارد، جزیره کبودان ، اسپیر و اشک به صورت صخره ای از مهمترین جزیره های این پارک هستند. این جزیره ها در جنوب دریاچه به سبب زاد و ولد پرندگان مختلفی مانند فلامینگو و پلیکان و جانورانی مانند گوزن و قوچ و میش اهمیت زیادی دارند. محیط دریاچه ارومیه ۴۶۳ کیلومتر و حوزه آبریز ۱۴ رودخانه دائمی و فصلی است.
شورای بین المللی هماهنگی انسان و کره مسکون پارک ملی دریاچه ارومیه را با داشتن ذخیره گاه های طبیعی به عنوان یک منطقه بی نظیر در ایران و جهان شناخته است.
دریاچه ارومیه به عنوان بزرگترین پهنه آبی فلات ایران در تلطیف آب و هوا ، تامین رطوبت لازم برای رشد و نمو گیاهان و تعادل آبهای زیرزمینی نقش حیاتی دارد. به دلیل پسرفت آب در سالهای اخیر ، ۵ قطعه از جزایر این دریاچه مانند جزیره اسلامی به خشکی وصل شده اند که در تاریخ حیات دریاچه ارومیه سابقه نداشته است.
عرصه طبیعی جزایر دریاچه ارومیه به صورت تپه ماهور و با پوشش گیاهی استپی محل زاد و ولد انواع پرندگان و جانوران وحشی است.
در سرشماری هایی که همه ساله در پارک ملی دریاچه ارومیه انجام می گیرد ، مشخص شده که این زیستگاه کم نظیر محل زیست تابستان گذرانی و زمستان گذرانی ۱۸۰ گونه و نوع از پرندگان آبزی و کنارآبزی است که این وسعت تنوع زیستی در یک محدوده در جهان کم نظیر است.
انواع پلیکان ، غازهای خاکستری ، درناها ، اردکهای سرسفید و مرمری و انواع حواصیل از ساکنان مهم پارک ملی دریاچه ارومیه هستند و سالانه دهها گونه پرنده نیز از زیستگاه های این پارک به عنوان زیستگاه های میانبند استفاده می کنند. هم اکنون سواحل کم عمق دریاچه ارومیه با انباشت بلورهای نمک روبه روست ، به طوری که سفیدی آن از دوردست ها نیز دیده می شود. انباشت نمک در برخی از نقاط به حدی است که توده های بزرگی از نمک از میان آنها سر برآورده و به تپه های بزرگ و کوچک تبدیل شده اند. شوری بیش از حد آب پارک ملی دریاچه ارومیه ، زندگی پرندگان را در این دریاچه به خطر انداخته ، به طوری که هر ساله از تعداد پرندگانی که به این دریاچه مهاجرت می کنند کاسته شده و این پرندگان گرفتار بلورهای نمک شده و قادر به پرواز نمی شوند. کاهش ارتفاع آب پارک ملی دریاچه ارومیه همچنین باعث شده پنج جزیره از جزایر ۹ گانه این دریاچه به خشکی متصل شوند. با اتصال این جزایر به خشکی ادامه زیست و زادآوری برخی از پرندگان نادر از جمله پلیکان و فلامینگو به مخاطره افتاده است.
شوری بیش از حد آب دریاچه ارومیه بر زندگی آرتمیا ، تنها موجود زنده این دریاچه نیز تاثیر گذاشته و شرایط زیست آن را مختل کرده است.
بر اثر شوری بیش از حد آب ، تعداد تخم آرتمیا از ۵تا ۳۰ عدد در هر لیتر آب دریاچه ، به یک تخم کاهش یافته است.
بررسی ها نشان می دهد کاهش نزولات آسمانی و خشکسالی ، تغییر الگوی کشت و استفاده از کشتهای پرآب بر ، بالارفتن دمای هوا و افزایش میزان تبخیر و مهار آبهای سطحی استان بدون توجه به حقابه محیط زیست از مهمترین عوامل کاهش آب دریاچه ارومیه است.
پارک ملی دریاچه ارومیه یکی از ۵۹ ذخیره گاه طبیعی محیط زیست جهان است که به دلیل طبیعت مناسب برای زیست دائمی و موقت انواع پرندگان کمیاب و نادر جهان و زیبایی های طبیعی سواحل و جزایر آن از سوی یونسکو به عنوان یک ذخیره گاه بیوسفری در جهان شناخته شده است.
این دریاچه با زیبایی های طبیعی خود یکی از بزرگترین معادن املاح جهان به شمار می رود که نزدیک به ۸ میلیارد مترمکعب انواع نمکها را در خود جای داده است.
نجات پارک ملی دریاچه ارومیه از وضعیت بحرانی نیاز به یک عزم ملی و فرااستانی دارد زیرا حل مشکل تنها به گفته مسوولان استان در آذربایجان غربی امکان پذیر نیست و به مشارکت استانهای آذربایجان غربی ، شرقی ، کردستان و نیز عزم دستگاه هایی چون وزارت نیرو ، وزارت جهاد کشاورزی و سازمان حفاظت محیط زیست نیاز دارد.

دانشمندان بخش دولتی آمریكا روز جمعه پیش بینی كردند كه تا سال ۲۰۵۰ دو سوم جمعیت خرس‌های قطبی كشته شده و در نتیجه كاهش میزان یخ‌های قطبی نسل آن‌ها در آلاسكا منقرض خواهد شد.
به نقل از آسوشیتدپرس از واشنگتن، مؤسسه تحقیقات ژئولوژیك وزارت كشور آمریكا اعلام كرد كه تا پایان قرن حاضر در جزایر قطبی شمال كانادا و سواحل غربی گرینلند هیچ كدام از ۱۶هزار خرس قطبی موجود زنده نخواهند ماند.
در حالیكه عمر متوسط یك خرس قطبی ۳۰ سال است این مؤسسه اعلام كرده كه نسل خرس قطبی در نیم قرن آینده در سواحل شمال آلاسكا و روسیه از بین خواهد رفت و این در حالیست كه آنها ۴۲ در صد مساحت یخ‌های قطبی مورد نیاز خود برای زندگی در تابستان را از دست خواهند داد.
زندگی خرس‌های قطبی وابسته به وجود یخ‌های قطبی به عنوان زیستگاه فك‌ها منبع اصلی غذایی خرس‌های قطبی است.
«استیون آمستراپ» مدیر این تحقیق گفت:" ۸۴ درصد متغیرهای علمی مؤثر بر زندگی خرسهای قطبی وابسته به تغییرات سطح یخ‌های قطبی است."
میزان یخ‌های قطبی تا همین هفته به ۷۵/۴ میلیون متر مربع كاهش یافته بود كه نسبت به سپتامبر ۲۰۰۵، ۲۵۰ هزارمتر مربع كاهش داشته است.
۴۰ هزار سال است كه خرس‌های قطبی در زمین زندگی می كنند. گرینلند و نروژ بیشترین تعداد این حیوان را دارا هستند در حالیكه یك چهارم جمعیت این حیوان در آلاسكا زندگی كرده و به كانادا و روسیه هم مهاجرت می‌كنند.
یافته‌های این مؤسسه تحقیقاتی نتیجه ۶ ماه تحقیق بر زندگی ۳ گروه از خرس‌های قطبی است.
تخمین‌های یك مؤسسه مستقل به نام اتحادیه حفاظت بین‌المللی از منابع طبیعی در گرینلند سوئیس هم نشان داد كه جمعیت خرس‌های قطبی در قطب شمال هم اكنون حدود ۲۰ تا ۲۵ هزار عدد است كه با توجه به ذوب یخ‌های قطبی، آلودگی، شكار بی‌رویه و توریسم در معرض خطر قرار گرفته‌اند.
اخیراً تلاش‌های زیادی صورت گرفته تا این حیوان نیز به جمع گونه‌های حفاظت شده حیوانات در آمریكا درآید.

برای نخستین‌بار در منطقه حفاظت‌شده ورجین،‌ کرکس کوچک یا کرکس مصری مشاهده شد. آرش قدوسی، ‌كارشناس محیط‌زیست و عضو انجمن طرح سرزمین به همراه پرهام دیباج از انجمن بوم‌پژوهان، روز ۱۵خردادماه سال‌جاری موفق به مشاهده و عكسبرداری از این گونه كمیاب در ارتفاعات زرد بند ورجین در استان تهران شدند.
این کرکس در هنگام پرواز بدنی سفید، شاهپرهایی سیاه در بال‌ها و دمی الماس شکل (مثلثی) دارد که در شناسایی آن سودمند است. کرکس مصری شاید زشت‌ترین پرنده ایران باشد، اما نقش اکولوژیکی آن در طبیعت بسیار حائز اهمیت است.
غذای اصلی کرکس‌های مصری لاشه جانوران و زباله‌های انسانی است. در واقع، کرکس مصری گونه‌ای «پاک‌کننده» محسوب می‌شود که با پاک کردن منطقه از وجود لاشه جانوران تا حدود زیادی از شیوع بیماری‌ها در میان وحوش می‌کاهد.
در آفریقا تخم شترمرغ‌ها را می‌شکند و از آنها تغذیه می‌کند، برای این کار کرکس یک قطعه سنگ کوچک را به پوسته تخم می‌زند تا شکسته شود. کرکس مصری پاهایی قوی دارد و می‌تواند خزندگان تنبل را شکار کند، اما ترجیح می‌دهد که از بقایای لاشه‌ها و پسماندهای انسانی غذای خود را تامین کند. این پرنده ۶۰ سانتیمتر طول و ۶/۱ تا ۴/۲ کیلوگرم وزن دارد.
لانه این کرکس روی صخره ها، شکاف کوه‌ها و به‌ندرت روی درختان بلند ساخته می‌شود. کرکس مصری یک یا دو و به‌ندرت سه تخم می‌گذارد.
جوجه‌ها بعد از هفت یا هشت هفته از تخم خارج می‌شوند. جوجه‌ها به دلیل اینکه به‌وسیله لاشه‌های فاسد و غذای بالا آورده شده توسط والدین تغذیه می‌شوند، بسیار متعفن و بد بو هستند به طوری که افراد حساس به‌ندرت می‌توانند بوی آنها را تحمل کنند. پرنده جوان بسیار آهسته فعالیت می‌کند و برای انجام هر کاری وقت زیادی صرف می‌کند.
فعالیت‌های انسانی مانند خطوط انتقال برق، جاده‌ها، توریسم کنترل نشده، مسمومیت مداوم و شکار از اصلی‌ترین خطرات تهدید‌کننده کرکس‌های مصری است. محدوده پراکنش آن آفریقای‌شمالی و شرقی، جنوب اروپا، خاورمیانه تا هندوستان است.
این پرنده هیچگاه تا این حد (منطقه ورجین، لواسان) به نقاط شمالی ایران نفوذ نکرده، هرچند که از پارک ملی کویر گزارش شده است. منطقه حفاظت‌شده ورجین با ۲۶۹۰۷ هکتار مساحت در سال ۱۳۶۱ به تصویب سازمان حفاظت محیط‌زیست رسید.
این منطقه از تنوع‌زیستی بسیار بالایی برخوردار است. در این منطقه ۵۷۷ گونه گیاهی شناسایی شده است که ارس، بید، زرشک، زبان گنجشک، تنگرس، گون آسای دماوندی، آویشن، ریواس، گل ماهور، گاوزبان و کلاه میرحسن دماوندی از مهمترین گونه‌های منطقه است.
از پستانداران آن می‌توان قوچ و میش، کل و بز، پلنگ، گراز، گرگ، کفتار، روباه، سمور و خرگوش را نام برد. این در حالی است که جوندگان منطقه تا حدود زیادی ناشناخته مانده است.
لازم به ذکر است، برای مدت‌های طولانی گزارش مستندی از حضور پلنگ در این منطقه به دست نیامده است. از مهمترین گونه‌های پرنده می‌توان عقاب طلایی، کبک، کبک دری و دال را نام برد.
طبیعت زیبا، هوای پاک و نزدیکی به پایتخت سبب جذب بیش از ظرفیت گردشگران به منطقه شده است و همین امر موجب آلودگی شدید رودخانه جاجرود و تغییر کاربری اراضی، ساخت‌وساز بی‌رویه و رشد جمعیت در منطقه ده است.

علی ترك قشقایی